Como recordo ler.. "La biblioteca de los libros rechazados" de David Foenkinos

Recordo que a David mandaralle ler para o colexio "O que sei do silencio". Intentei reservalo no catalogo da biblioteca por internet, e como non estaba seguro de facelo ben, acudin a Biblioteca Neira Vilas para comprobalo. E casualidade, tiñano dispoñible e aproveitando a boas sorte, pedinlle a bibliotecaria que me recomendara un libro. Como non lle puxen moitos peros, foi directa a coller "La biblioteca de los libros rechazados". Foi un acerto, o libro e moi ameno. Parte dunha idea moi orixinal, un bibliotecario, tal vez, escritor frustrado, dalle cabida na sua biblioteca a borradores de libros, que foron rexeitados polos estandares de editoriais. Por aparente casualidade unha xoven parella dunha editora e un escritor o que se lle resiste o exito atopan un libro interesante. Pero o que o fai mais interesante e mais a forma que caseque o fondo. E dicir o feito de que o manuscrito este firmado por un pizzero xa falecido que non tiña relacion coas letras, crea un aurea de misterio que fai que as ventas de un bo libro se disparan ata convertirse nun acontecemento. A historia mantente en vilo, intrigado por coñecer a verdade, para chegar a un desenlace onde a moralexa e que camiñamos hacia unha sociedade onde o valor das cousas as veces non e a materia en si senon todo o envoltorio e a aurea que entre todos imos creando. David Foenkinos neste libro "La biblioteca de los libros rechazados", presentaseme como autor a ter en conta e animame a ler outro titulo del "La delicadeza".

Como recordo.. as dificultades da tempada 2025-26

Recordo que a tempada 2025-26 estaba sendo dura. Recordo que despois de chegar a un punto alxido, todo se foi complicando e David tardaba en vislumbrar o final do tunel. Recordo que a situacion era complicada pero de crecemento. De feito, neste etapa de premadurez escomenzou a experimentar a soedade durante as etapas de dubidas. Cando o fisico te abandona, as inseguridades no xogo fanse mais manifestas, a confianza en ti dos que che teñen que dar apoio escomenza a xirar cara a outros, vas perdendo protagonismos, intentas revelarte pero non consegues atopar o equilibrio. Recordo que nesta etapa David no era feliz no campo e disfrutaba menos do futbol. Pero en ningún momento deu mostras de baixar as mans e continuaba a buscar a mellora a través dos adestramentos co grupo ou individuais. Non quedaba outra mais que traballar en silencio, agardando recuperar o terreo perdido.

Como recordo a etapa Infaltil A de David

Recordo que se estaba facendo moi longa. David e o equipo estaba como un barco que esta en medio de unha cienaga. En canto o equipo, do escomenzou sendo un cambio de estilo de xogo mais directo, para pasar a ser un estilo sin identidade, caendo nun futbol sen patron e unha desmellora xeral, non sei se fruto da desmotivacion ou da confusion. Nese momento estabamos, nunha crise aparentemente de resultados pero penso de mois profundo calado, unha etapa de desaprendizaxe. Recordo que David, seguía cos problemas fisicos que o limitaban e semella que a unica mensaxe que recibia e porque non era capaz de facer minimo un sprint largo no partido ¿??.. estabamos entrando ou dentro de unha etapa de futbol mais fisico, de medir parametros de esforzo etc... non sei, dende unha posicion moi humilde trataba de aceptar o criterio dos que xestionaban estas cousas, pero en todo a de primar sempre o sentido común e unha planificacion. Ti tes que saber o potencial co que contas, ou o estado fisico puntual de un xogador, e as de pedirlle o que che pode dar en cada momento, e sempre orientado a que comprenda o futbol e o seu papel dentro do equipo, reforzando aqueles conceptos tacticos e tecnicos en cada etapa do seu crecemento e formacion, esta e a miña preocupacion, que non acabo de percibir que isto se este facendo. Recordo chegar un dia despois de partido, algo tristes, David polas doenzas e eu por velo doente, e poñernos a ver a pelicula "Roberto Baggio, la divina coleta", toda unha historia de atrancos inesperados e de superacion ante as adversidades.

Como recordo .. a etapa de David de dores polo crecemento (Enfermedad de Osgood-Schlatter)

Recordo que entre os 9 e 10 anos, tivera moita dor nos calcaños. Que si os tacos non eran adecuados, que si plantillas,que si falta de estiramentos ... varias visitas a distintos podologos, etc.. as dores duraron uns meses de maneira intensa, mermando a sua actividade, modificando o seu trote e co risco de xerar doencias en outras partes do corpo por cambios posturales o realizar exercicio. Recordo que como sucedera na anterior etapa, ningén advertiu desas doenzas nos tendons rotulianos. David, queixabase puntualmente, temeroso da tan habitual lesion de ligamentos. Eu dende algun tempo, notaba algo extraño no seu trote e no seu comportamento no campo. Voltouse un troton, apenas había cambios de ritmo no seu trote, non tiña o arranque e confianza para chegar veloz a situacions de ataque, os seus xiros eran mais torpes... algo non ia ben. Ata que a dor foi tan intensa que os xeonllos estaban inchados e as difucultades xa non se podian disimular. Recordo consultar distintas opinions e todas acababan na mesma conclusion, unha dor comun asociada o crecemento (Enfermedad de Osgood-Schlatter) que pode durar por tempo indeterminado, e ante a cal, so queda poñer xeo, facer alguns estiramentos, xestionar os esforzos e ter paciencia. Como xa sucedera na anterior etapa de dores o clube, como sempre, a rebufo.. tiven que ser eu, quen puxera atencion sobre este tema... non sei, non acabo de entender como corpos técnicos de 3-4 persoas, non teñen a suficiente sensibilidade de observar, falar e coñecer de primeira man as sensacions, e estado de cada un dos integrantes de unha plantilla que non supera os 20 membros. Recordo que esta etapa de dores coincidiu con pequenos estirons, co cal as doenzas musculares acentuaronse, asi como cambios nas defensas que o fixeron sensible a pequenas enfermedades... todo isto fixo un coctel negativo perfecto. Dores, falta de enerxia, menos velocidade, elasticidade, coordinacion... todo isto lastraba o seu xogo e baixaba o nivel de confianza. Recordo que esta seria unha premeira proba de madurez, pois estabamos as portas da adolescencia, viñamos de un pico de exito e agora tocaba convivir cunha perda de protagonismo e un futbol mais fisico. Tocaba esta cerca del, reforzar as suas virtudes, e con paciencia confiar no constancia do traballo sen variar os obxectivos.

Como recordo ler.. "El enigma de la habitacion 622" de Joel Dicker.

Recordo ler o meu fillo Sergio este libro con moito interes. Chamoume a atencion por que era un tocho de libro de mais de 600 paxinas, e que el o estivera lendo con tanto interese activou a miña curiosidade. Dixome que "El enigma de la habitacion 622" enganchaba. E terminara de rematar un libro, e pedinlle que mo deixara ler, pediullo outra vez o seu dono e truxumo. Asi escomencei a lelo. O libro esta ambientado en Suiza, nun ambente bancario, e xira o redor da intriga dun asesinato na habitacion dun Hotel de montaña en Verbier. Teño que recoñecer que a habilidade do escritor Joel Dicker para ir desenrolando a trama con constantes saltos no tempo, misturando todo tipo de persoaxes e incluso participando el no libro. Agora que o penso e o perfecto guion para unha pelicula de Almodovar. Teño que dicir que cando levaba 1/3 do libro deixei de lelo para ler "El entrenador mental" quo o encargara na biblioteca. Pouco tempo despois recuperei a lectura sen problema.. cando ia pola paxina 500 xa so tiña gañas de rematalo, pois este tipo de libros parecenme un vacile para o lector. Palla e mais palla, xiros e mais xiros, para encher de contido insipido un libro. Cando te achegas o final vas de sorpresa en sorpresa. O final e para rizar o rizo e o que pode parecer unha xenialidade polo ocurrente a min deixou cariacontecido. 637 paxinas e para que?

Como recordo .. a participacion de David coa Seleccion Galega

Recordo que era un dos obxetivos da temporada, estar entre os 18 elexidos. Primeiro teñente que seleccionar e despois vas pasando un tedioso proceso, de entrenamientos a horas complicadas e en campos en distintos puntos. Recordo que David non estaba moi convencido de estar entre os elexidos. Semellaba non contar coa plena confianza dos adestradores, e por outra parte non chegaba no mellor momento, pois estaba en etapa de cremento e con bastantes dores nos xeonllos. Finamente foi entre os convocados para acudir a fase previa en Poio. Coas perspectivas que acudía, tentei convencelo que disfrutara de experiencia. Catro dias de concentracion con compañeiros novos, outra experiencia a sumar. Este tipo de competicions teñen certos condicionantes: non pode haber mais de tres membros do mesmo clube dentro dos once, tes que xogar con dous sub13 etc.. con isto no primeiro partido xogou 15 minutos, e no segundo nada.. a frustracion era tremenda, e mais que o cabreo de non sentirse importante, e certo, que os adestradores tampouco tiñan moito tacto para facer a situacion mais levadeira.. a sua participacion no primeiro partido foia boa. Aportando sen erros. Si e certo que os compañeiros de club que ocupaban o seu lugar, hoxe en dia ofrecen mais rendemento, pois fisicamente estaban un punto por encima e sobre todo tal vez foxen os xogadores mais determinantes da seleccion por rendemento. Tamen e certo que propoñian un futbol de pase longo, de velocidade e duelos fisicos, o cal estaba na antitese do que podia aportar David. Tocaba isto, e asi tiña que interpretalo. A experiencia foi dificil de dixerir pero creo que aleccionadora para o futuro. Seguramente o longo desta etapa de aprendizaxe vai a atopar con adestradores os que nos convenza polo seu futbol, que non lle amosen confianza e incluso que traten de favorecer a outros, as veces por cuestions de gustos e outras por intereses diversos... ante isto, so toca masticar a rabia, ter a mellor actitude e non perder a confianza actuando se cadra con mais personalidade. Despois da rabieta do segundo partido, soltando de todo pola sua boca... no derradeiro partido, quedou outra vez entre os suplentes. Tivo oportunidade de xogar a segunda parte. Estivo ben, dando pinceladas do futbol que leva dentro, marcou un gol con temple e en xeral estivo ben. Recordo que xa mais tarde recoñecia que cando saiu o campo estaba algo inseguro, con medo a fallar, a non recibir a aprobacion ... pero pouco a pouco foise soltando. Recordo que as veces, hai experiencias negativas, que nos fortalecen e nos preparan mellor para o futuro. Esta foi un claro exemplo. Canarias 0 - Galicia 3, Asturias 0 - Galicia 0, Melilla 0 - Galicia 4

Como recordo ler.. "Diseña tu futuro" de Jaume Gurt

Recordo que no traballo estabamos pasando unha grande cienaga. Nissan estaba nun momento de grandes dúbidas, e cando isto sucede, a maneira de crear unha cortina de fumo que oculte a realide, por outra parte, intencionadamente provocada, e crear ferramentas que sutílmente busquen que os que estan "a pe de rua" se impliquen mais persoalmente. Para iso crearon a figura do Nissan Ambassador, un comercial capaz de crear experiencias unica co cliente e deste xeito aumentar as suas ventas, porque realmente este parámetro e o que marca o camiño hacia os resultado excelentes, pouco importa a gama, o precio, a estratexia comercial.. etc... para isto crear talleres de Formacion onde convecerte de que este e o camiño correcto e que nas tuas mans esta facelo un exito. Nun destes talleres en Barcelon e onde coñecin a Jaume Gurt como poñente. Toda a su exposicion xiraba en torno a tematica de "Diseña tu futuro" como libro. Interesantes aportacions, sobre un xeito de enfrentar as cambios nos que o exito ou non exito van ligados o nivel de implicacion e constancia para asumir o cambio. Durante a exposicion prometeunos regalar un libro, e asi foi, ainda que con un meses de retraso, chegou as miñas mans. Jaume Gurt no libro detalla a sua experiencia en Infojobs, e como o estar inmerso nun cambio personal que lle deu outro enfoque da vida, posibilitou poñer en marcha unha nova forma de dirixir personas, mais humana, priorizando a felicidade, buscando resultados duradeiros e longos no tempo...

Como recordo a participacion de David na "Arnedo Cup"

Recordo que estabamos iniciando a tempada de Infantil A. David entrena con Cadete B e xoga con Infantil A. Ventaxa, mais esixencia nos adestramentos, desventaxa, por momento costalle ubicarnse, co cal non consigue ter o protagonismo que desexa. Nun caso porque o fisico (156 cts) o limita, e no outro a ausencia no dia a dia fai que o adestrador do Infantil reparta os roles doutra maneira. Con eses antecedente chegamos a Arnedo Cup. O plantexamento inicial do adestrador foi apostar polo musculo e a fortaleza defensiva. Nesas circunstacias David, sufre, os partidos de ida e volta, nos que non consiguen ter o control, obrigano a correr mais da conta, co cal a sua cabeza cae presa de pensamentos limitantes ata diluilo. Na fase previa os partidos eran de 18 minutos, no primeiro xogou 18 minutos, estivo correcto, empatamos a 1. Fomos de menos a mais, cun bo inicio, fomos perdendo o control por precipitacion. O segundo partido, contra Osasuna, o rival mostrouse inferior, pero seguimos sen xogar ben, nerviosos, precipitados, nese entorno David non consegue ubicarse, o adestrador dirixe mais, gañamos no ultimo momento. Xoga 25 minutos. O terceiro partido co Cerezo Osaka, equipo xapones mais froxo do agardado. Xoga os ultimos 10, cando mais apretaban os xaponeses.Primeira xornada de dubidas, proba de madurez,de xestinar unha situacion antes vivida, de chegar con grandes expectativas realista e non chegar a verse cumplidadas. O cruce de cuartos, tocou co Zaragoza. Rival que nos eliminara en Ermua. O adestrador cambia o sistema de xogo, priorizando o dominio do balon, pero a David ponlle un novo desafio, posicion de 8 adiantada, onde ten que saltar a presion ata a area rival. Despregue fisico enorme, asumeo con madurez, con enerxia sen perder a pausa para controlar o partido a través do balón e xiros de banda a banda. Nestas circustancias obten o premio do gol e duas ocasions. O primeiro un golpeo en volea coa perna esquerda demostrando a confianza en intentalo e o segundo tendo a ambicion de chegar o remate dende segunda linea a pesar do desgaste. Ledicia. Xogou 20 minutos. Pola tarde xa en semifinais, tocaba o Español, rival que en todos os enfrentamentos fora moi superior a nos. Tanto a nivel fisico como técnico. O adestrador seguiu apostando por ter o balon. O despliegue fisico foi enorme e por momentos conseguimos frustalos quitandolles o balon, con ese pequenos picotazos fomos xerandolle dubidas ata darlles a puntilla cun gol inesperado. Contrapronostico e con algo de fortuna gañamoslle 1-0. A ledicia foi enorme, chegabamos a final de un Torneo moi importante. No camiño quedaran equipos como Barcelona, Valencia, Atletico de Madrid, Villareal, Español, Real Sociedad.... Os pais celebramolo compartindo unha paella na casa que habíamos alquilado, conseguimos aparcar as pequenas decepcions (falta de minutos) para compartir este momento de ledicia. Na final, outra vez contra Osasuna (que por meritos propios eliminara o Barcelona) seguimos con mesmo guión, gañar a traves do balon, David abriu o marcador cun gol de traballo e tranquilidade na definicion. Empataronnos cun golpe directo que tocou nun defensa. Marcamos despois dun centro de David, tenso e precioso, que Nico Mindiola enterrou na porteria. Voltaron a empatarnos e nos penaltis gañamos gracias a inspiracion como sempre de Iker. Todo foi ledicia. O Celta voltaba gañar a Arnedo Cup despois de moitos anos. A unica vez a gañara a xeracion do 2003, dos cales 5 estan no primeiro equipo. Dende a grada algo me dicia que David podia optar o premio de mellor xogador. Non creo neste tipo de premios salvo que o premiado amose un talento superextraordinario. Finalmente non o levou. Aceptouno ben. El estaba contento e non estaba disposto a que esta pequena decepcion lle estropease este momento de ledicia. Eu alegreime de que a autosatifaccion interna aplacase calqueira necesidade de recoñecemento externo. Creo que a Arnedo Cup foi un paso adiante de madurez mental. Pero ante cada avance nacen novos desafios. Os axentes acheganse os rapace dende todos os frentes e por calqueira medio. Falando con nos, cos pais, .. cos nenos directamente o seguindoos a traves de instagram.. nova ameneza que temos que aprender a xestionar que non o despisten de obxectivo.

Como recordo ler.. "Mi hijo es el mejor y ademas es mi hijo" de Jose Maria Buceta

Recordo que escoitara algún podcast de Jose Maria Buceta nesa busqueda constante de ferramentas para poder axudar o meu fillo e cumplir mellor de pai de deportista. O libro merece a pena lelo. Abarca moitos aspectos do deporte formativo e dende distintos puntos de vista, sempre xirando en torno o protagonista: o deportista e poñendo o foco de como un pai pode axudalo. Da para sacar moitas conclusions, algunhas novidosas e outras que me reafirmaron na miña idea. Tamen para adicar tempo a tratar de entender os outros protagonistas da formacion de David e sempre en caso de dubida, preguntar, para non sacar conclusions erroneas que poden ser perxudiciais..."Mi hijo es el mejor y ademas es mi hijo" de Jose Maria Buceta, a pesar de ser un libro extenso, lese con facilidade xa que esta cheo de anecdotas e datos, que corroboran todos os puntos que o autor vai desgranando para facerche reflexionar de como ir detenctando conductas que poden levarnos por camiños equivocados.

Como recordo.. voltar a Illa de Arousa

Recordo que nos primeiros anos da miña relacion con Isabel, a Illa de Arouso convertiuse no noso niño de amor. No Hotel Tamanaco pernoctamos varias noites de fin de semana, o cal nos permitia de dia disfrutar das suas praias e de noite ir de festa a Vilagarcia e Cambados. Moitos bonitos recordos. Co cal aproveitando que cumpriramos 22 anos de casados, que non iamos ir de vacacions este ano, e que estabamos libres de fillos, decidimos ir pasar a ponte da agosto a Illa. Reservamos duas noites no que agora era Complexo Hotelero Tamanaco (sen comentarios) e fomos con boa actitude a percorremos camiños que xa recorreramos. A Illa era ideal para facer camiñatas, pois e plana e ten rutas bonitas o caron do mar, salpicadas por pequena calas e chiringos de aire ibicenco. A primeira tarde, mais fresca que de costume, pasamola camiñando e descansando o sol. Pola noite fomos cear o Restaurante Trisquel, recomendado, nin fu nin fa, normal.. paseaomos pola illa, cun ambiente tranquilo e despois de tomar uns ricos xelados o caron do porto fomos descansar. O dia seguinte madrugamos para ir desainar nun local con vistas o porto, unhas tostas e uns cafe con leite. Rico. Saimos con intencion de recorrer a senda que nos levaba ata o Faro Punta Cabalo na parte mais bonita da Illa. O percorrido non decepciona, liña de costa virxe, marcada por un piñeiral, para chegar o un faro restaurado e convertido nun pequeno pero acolledor restaurante. O lado unha zoa de aparcamento de autocaravanas, rodeada de arbores e integrada na paisaxe. Dous chiringos acolledores ata chegar o arenal mais grande e respetuoso co medioambente. Pasamos o dia descansando, dandonos continuos baños, pois a calor apretaba. A media tarde marchamos para unha zoa de rochas a seguir disfrutando do mar. Eu aproveitei para facer uns kms de runnning... Xa o atardecer tomamos rumbo o hotel, non sin antes tomar unha patatas fritas e unha cervexa o caron do mar. Esa noite decidimos visitar o Bar Lopez onde lembraba ter ceado algunha vez fai xa perto de 30 anos. Do local e facilembrarse pois nunha das suas paredes ten pintado uns mariscos.. o local seguia igual, limpo pero vacio.. tomamos pulpo cocido cun escabeche, tipico da zoa, uns mexilons e arroz negro con choco.. unhas cervexas, total 40 euros, barato pero sin mais.. o importante era tocar espacios que antes tocaramos.. demos un paseo polo pobo e a descansar... o dia seguinte erguemonos para ir desaiunar.. dificil atopar sitio, voltamos finalmente o mesmo do dia anterior.. Isabel tomou unha tosta de queixo fresco, maza e mel, eu cafe con leite e croissant.. Esta vez collemolo coche para cruzar a illa. Disfrutamos do mar nas rochas e aproveitei para correr uns 6 kms. Facia algo de vento pero estabase a gusto o lado do mar. O fin de semana xa remataba. Pasan os anos, pero permanecen os sentementos e o lume que nos fai vibrar...