Como recordo

Como recordo ler... El Mundo sobre ruedas

2012-01-10T12:45:00.002+01:00

Recordo escomenzar a lelo con agrago. Lembraba unha entrevista a Albert Casals no programa de Buenafuente, o seu tono de voz e o desparpaxo e atrevemento o falar das súas experiencias.
O libro e un libro de viaxes, do feito en si de viaxar, de enfrentarse o desconocido sabendo dunhas limitacions para convertilas en ventaxas, para convertir a viaxe no que debe ser, unha experiencia vital única.
Emocionante a historia deste rapaz e admirabel os seus pais por fuxir dos convencionalismos,

Como recordo... a festa de San Franco.

2011-09-05T18:36:00.000+02:00

Recordo que coincidía sempre con bo tempo.Era unha festa de atoparme con moitos amigos,case todos compañeiros de colexio. De ir roubar fresas...

Como recordo... a viaxe por Castela: Zamora, Salamanca, Avila e Segovia

2011-09-05T15:17:00.002+02:00

30 de agosto de 2011
Dia 1. Saimos as 13 horas de Vigo. Repostamos na Cañiza 30 euros, para dirixirnos hacia Verin. Alí desviamonos hacia Chaves, non sin antes parar na raia para intentar comprar unhas toallas, curioso o unico sitio que estaba aberto era un pequeno centro comercial, como non Chino. Seguimos camiño de Zamora por Valpacos. A carretera levate pola montaña, ten moitas curvas e esta en bo estado. O medio de vida desa zoa semella ser a gandeiria. Atopamos algunha finca de olivos e viñedos. Xantamos en Valpacos por recomendacion dun traballador dunha gasolineira. O restaurante chamabase Restaurante Batista, e a primeira impresion foi boa, limpo e acolledor. Tomamos bife a pedra, picaña a pedra e unha ensalada. Todo acompañado por unhas patatas fritas sabrosisimas e feixoas. De postre pudding e unha tarta. O cafe moi bo. A comida exquisita e o precio moi economico. Todo 25 euros. Saimos direccion Braganza. A estrada estaba en obras, vaise convertir en autoestrada, chamoume a atencion que estaba algunha empresa traballando na zona. En Braganza achegamonos a ver o Castelo, dentro do seu recinto amurallado vemos nunha finca uns melocotons impresionantes... dende aí tomamos direccion Zamora, para pasar por Alcañices, Bermillo de Sayago....chegamos o Hotel en torno as 20 horas. O Hotel Convento e impresionante, non chegas a imaxinar que no seu interior a decoracion poida ser tan hostentosa, semellas ir durmir nun museo. A atención e moi coidada. Saimos a visitar os seus xardins, ten unha zoa con unhas reproduccions a tamaño real (entendo) de edificios atenienses. Despois de descansar uns intres fomso cear o Perdigón. Esta zoa e coñecida polas sua bodegas soterradas agora recombertidas en tipicos mesóns castellanos. Por recomendacion fomos a Dama de Barro. Ceamos o tipico, unha tabla de queixo e xamon, e panceta fresca a brasa. Pagamos en total coa bebida, 21 euros. Quedoume pena non ir a Bodega de Eduardo, antigo cliente. Regresamos a Zamora pola carretera de Salamanca, aparcamos o lado do Concello e demos un pequeno paseo, para regresar pronto o hotel a descansar.
Dia 2
Madruguei para sair a correr un pouco. Fixeno entre campos de millo e remolachas. Chamaronme a atención as canles de rego. Parei a estirar un pouco nun pequeno parque infantil en Coreses. Regresei con tempo para desaiunar. O desaiuno non lle faltalba nada. Explendido. Recollemos todo para irnos camiño de Toro. Recorremos o seu casco antigo sen presa, para achegarnos despois a Queseria Chillon a compra o coñecido queso de ouvella. Fixen algunhas fotos dos viñedos e da recollida de cebolas ou ceboletas. Regresamos a Zamora para deixarnos levar polo encanto do seu Romanico. Antes de emprender viaxe para Salamanca tomamos algo a beira do rio Douro na Terraza do Restaurante Las Aceñas, onde por certo a atencion deixa bastante que desexar. O traxecto ata Salamanca e curto. Chegamos o Hotel a media tarde. O Hotel Doña Brigida e un gran edificio levantado no medio dunha zoa residencial as aforas de Salamanca. E o tipico hotel de convencions. Ainda que o día non animaba o baño, probei a auga da piscina. Pronto saimos hacia Salamanca pois a fame apretaba. Aparcamos cerca do Banco de España e achegamonos ata un local de tapas recomendado o lado da Praza Maior. Unha decepcion, ainda que tapas abundante, considero que moi caro para o que tomamos. Empezamos a recorrer Salamanca. Nesta camiñar percibes a importancia para a Cultura española desta cidade. Por todos lados respirase cultura ainda que agora está moi volcada no turismo. Pasamos pola Catedral, Universidade, Igrexas, Bibliotecas...Sentamonos un bo rato na Praza Maior para respirar o seu ambente. Botei en falta algo de animacion, pois sendo o lugar mais populoso da cidade agardaba algún espectaculo. Entretuvemonos falando cun matrimonio salmantino. Agardaban o encendido das luces da Praza. Falamos un pouco de todo e pedimoslle consello onde ir a cear. Seguimos o seu consello non sen antes visitar un restaurante recomendado, o Rio de Plata, "quizas o mellor da cidade", pero de alto precio e pasamos por o "Restaurante El Pecado" cheo de fotos de visitantes ilustres. Seguendo varias recomendacions, acabamos ceando no Restaurante Serafin. Pedimos Cordeiro a brasa, mais unha ensalada mixta e ovos con xamon. Todo correcto tanto en precio como en calidade. Regresamos a Praza para tomar un xelado e voltar pronto o Hotel a descansar.
Dia 3. Madrugamos para ir o ximnasio e tomar un desaiuno completo. Achegamonos ata as beiras do Rio Tormes para ver a ponte romana. Cando estou nun lugar coma este sempre penso na cantidade de persoas que pisarian as pedras que estou pisando. O entorno do rio está moi ben cuidado, en xeral Salamanca semella unha cidade moi comoda para vivir. Camiñamos ata a Catedral, esplendida por dentro e por fora. Visitamos a antiga Facultade de Filoloxia. O redor do su claustro antigoa alumnos grababan con sangue de touro o seu nome e uns simbolos ¿?. De aí fomos ata o Mosteiro Benedictino de San Esteban. Pasado o medio dia collemolo coche para ir cara Bejar. No camiño vas abandoando as chairas para entrar na montaña Salmantina. Pasamos por Guijuelo e a desviacion o alto da Covatilla. Bejar esta rodeado de montañas por todos lados. Comemos uns bocatas na sua Plaza Maior. Pedimos consello onde comprar embutido, varios falaronnos de Quercus, e ali fomos.Compramos un pouco de todo. Decidimos subir a ver a Plaza de touros de Bejar, a mais antiga de España. Esta nun sitio moi extraño para o que ven sendo habitual, na ladeira dunha montaña. E preciosa, realmente sorprendente. O redor das 17h iniciamos camiño hacia Avila pola carretera de Sirihuela e Piedrahita, Paramos a comprar queixo nunha queixeria do camiño. A ruta e preciosa, entre ladeiras cheas de arbores e pequenos rios, practicamente secos, cruzados por pontes antigas. A entrada de Avila dende Bejar e moi impactante, pois de repente atopaste cunha cidade totalmente amurallada, por unha muralla medieval conservada en perfecto estado. Celebrabase ese fin de semana unha feira medieval co cal todo estaba decorado. Entramos na cidade que dende o primeiro momento me cautivou pola sua homoxeneidade, todo era antigo e ben conservado. Tomamos algo nun café precioso. Estaba ubicado na antiga Praza da Fruta. Diminuta praza que parecia o patio dunha casa. Deixamonos levar polas ruas da cidade. Como xa era tarde decidimos emprender a viaxe hacia o noso proximo punto de descanso, Collado Hermoso, pequena localidade na carretera de Segovia a Soria. Costouno atopar o sitio, pois era de noite e non estaba indicado. Chamabase Posada de Fuenteplateada, lugar moi fermoso e ben cuidado, cheo de matices. Co tempos xusto saimos a cear a un asador camiño de Segovia. Restaurante A. Manrique. Ceamos entremeses tipicos, sopa del puchero e tortilla guisada. Comida pobre e cara.
Dia 4.
Non madrugamos. Tomanos un pequeno buffet de desaiuno nun comedor ben decorado e cheo de antiguedades, o mellor. Saimos a disfrutar do bonito xardin e a facer unhas fotos. Como curiosidade a posada contaba cunha enorme coleccion de peliculas. Recollemos todo para dirixirnos hacia Segovia.Recibiunos o Acueducto. A primeira sensacion que tes e de estar nunha cidade moi enfocada o turismo, tal vez pola sua proximidade a Madrid, fai que reciba visitantes de todalas nacionalidades. Algo que desmerece a cidade e ver pasar polas suas calles e o lado dos seus monumentos coches de todo tipo, perde encanto, pero pensando ben igual ocurre en outras capitales...asi pasamos baixo o Acueducto para camiñar hacia a Praza Maior, está o lado da Catedral e conseva o palco da música no medio. Baixamos hacia o Alcazar, castelo que recorda o tipico castelo que aparece nos reclamos turisticos de Baviera. Impresionante construccion, poucas veces vin unha contruccion defensivamente tan inaccesible. Recorremos os distintos barrios dentro de muralla para ir comer a un restaurante no barrio xudeo, a El Fogon Sefardí. Este restaurante supèmos que e famoso por ter gañado varios concurso de tostas. Está moi ben decorado, nun estilo que debe ser xudeo, Pedimos a tosta gañadora de 2007, a base de berenxena con carne picada de cordero e abundantes especies. Tomamos ademais dous menus a base de pasta a bolognesa de toque moi persoal, unha ensalda de casa, bacalao o pisto e un entrecot riquisimo. Todo excelente, no seu punto de sabor e abundante. De postre xelado e un arroz con leite exquisito, O precio moi razoable. Despois de comer decidimos achegarnos ata La Granja de San Idefonso para recorrer os seus xardins en bici, os gardas fixeronnos desistir da idea. Mentres miña muller buscaba hotel e eu entretiñame xogando co meu fillo, aconteceu un dos sucesos mais curiosos da viaxe, Practicamente nas nosas narices reventaran o cristal do coche duns turistas venezolanos para levarlle un ordenador e 2000 euros. Increible, nun sitio rodeado de xente,cos gardas do xardin cerca, cun cuartel da Garda Civil a 25 metros e entre edificios. Como recoñecian os turistas, na sua confianza o ver os gardas cerca aproveitaron para pasar fotos o ordenador, comer algo co capò aberto e deixar todo a medio recoller. Deixanron unha carteir co diñeiro debaixo do asiento. Era todo o diñeiro que lles quedaba para rematar as vacacions, pagar hotel, coche de alquiler etc... un marron. Decidimos ir durmir a Avila, no Hotel Castillas. A idea era disfrutar da feira Medieval, a cal invadía todo a cidade dentro das muralla, habia de todo, dende artesania ata platos tipicos da epoca...ceamos no Restaurante 3 Siglos, a base de Judias del Barco de Avila con chorizom crema de Santa Teresa, cochinillo cochifrito e churrasco de ternera,con viño e helados. A cea en xeral foi bastante fulera. Demos un ultimo paseo antes de voltar o hotel a descansar.
Dia 5. O dia seguinte levantamos bastante tarde, para ir a desaiunar a un centro comercial proximo. Aproveitamos para comprar algo de comer e de seguido emprendemos camiño hacia a Warner. Decidin ir polo Puerto de Guadarrama, para recordar as dificultades desa subida para os camions. Na miña ignorancia confundinme de parque e acabamos no Parque de Atraccions, un pouco lonxa da Warner, que queda na autovia de Cordoba, pasando Pinto. Ca conseguinte perdida de tempo correximos o erro.Chegamos tarde, co cal decidimos esperar as 16h para entrar. A primeira impresion do parque non impresiona. Os decorados son algo fuleros, falta maxia, non sorprende. Cando ves o plano do parque sorprenden o numero de montaña rusas e a sua calidade. Entramos no Hotel Encantado, fumos nas atraccions de auga onde nos puxemos como pitos e fun convencendo o meu fillo para que se atrevera con algo mais forte. O mello sen dubida foi o espectacula Loca Academia de Policia, espectacular e divertido. O espectaculo de 3D bastante regular. Cerca das 12h abandoamos o parque pois íamos dormir a casa de familiares e non creíamos convinte chegar mais tarde. Recibironnos cunha apetitosa cea. Charlamos ata altas horas.
Dia 6 Durmimos placidamente, para despois de desaiunar iniciar dende Alcorcon o regreso. O volta foi tranquila. Fixemos duas paradas, unha en Villalpando e outra na Gudiña, para tomar algo. Non deixa de sorprenderma a mala atencion con que te reciben nestes bares de carretera. Chegamos a tempo de ver a exhibicion de España ante Lituania no Europeo de Baloncesto.

Como recordo... a contabilidade familiar.

2011-08-08T23:44:00.002+02:00

Recordo que sempre tiven interes de saber como se administraba unha familia. Cando me chegou o momento saquei a conclusion de que a mellor forma de administrar os cartos e saber en que os gastas. Dese xeito, apoiandome en que para o traballo necesitaba axenda, fun collendo a costume de anotar dia a dia en que gastaba os cartos. Fixen distintas partidas, como na contabilidade dun negocio, e semana a semana, mes a mes, ía facendo os apuntes. De maneira que podia saber en que levaba gastados os cartos e ir facendo comparativas con datos anteriores. Dabame unha idea de por onde podía aforrar para permitinme algún capricho. Empecei no ano 2000.

Como recordo... as excavadoras.

2011-05-23T00:17:00.000+02:00

De neno recordo que sentía fascinacion polas excavadoras. Para min había dous tipos de excavadoras, con cadena ou sin cadenas. Pasaba tardes ou dias enteiros vendo como traballaban, fascinado por ese ruido que transmitia potencia e vendo como pouco a pouco ian transformando paisaxes que nos rodeaban. Recordo con nitidez as obras de ampliacion da carretera, as obras a redor da panadería do Aquilino. Tamén na miña casa extendendo a terra...

Como recordo... a festa do Rosario.

2011-05-14T08:50:00.000+02:00

A pesar de ser na miña parroquia, non teño grandes recordos, pois creo que algúns anos non se celebraba e penso que por ser organizada polos nosos viciños e rivales da Porteliña, algo en nos non nos permitía darlle a importancia que merecía. Por este motivo non teño moitos recordos. Si contan meus pais que de neno, moi neno, no meu afán de pedir sempre, certo día chegaron a festa e ante a miña insistencia por un capricho, decidiron entrar por un lado e sair polo outro. Este feito si mo contan moitas veces.

Como recordo...outras festas.

2011-05-14T08:49:00.000+02:00

Recordo a festa dos Milagros de Carracido na casa de Servando, ou na finca de Gabino. Desta festa recordo os primeiros postos dos negros,coas súas pulseras e unha actuación de Ramón Presley. Tamén a de Santa Marta en Mos, San Liborio en Cela, as do Agueiro esperando ver a Ana Rodríguez, as de San Mamede en Torroso, as de San Martiño e Santa Filomena en Tameiga, as de Puxeiros, as de San Juan en Dornelas, as de Herville, as de Mosende, as de Guillarei, as de San Campio en Pontellas, as de San Salvadro en Budiño, as de Atios...

Como recordo... a festa do Libramento en Pereiras.

2011-04-23T13:29:00.002+02:00

Festa de moita xente e de dalo todo, pois era das últimas do verán. Recordo ir pasar o día au merendar a casa de meu tio Domingos. Comer as primeiras uvas e despois marchar a festa. Sempre había moita xente.

Como recordo... a festa de Santa Ana na Veigadaña.

2011-04-23T13:26:00.003+02:00

Recordo que esta festa celebrabase xa cos primeiros calores do verán, pero coincidía con mala época, pois tiñamos examenes. Esa festa recordoa asociada a imaxe das barcas como atracción. Era unhas barcas, tipo columpios, nas cales te balanceaban e eran frenadas cunha tabla.

Como recordo... a festa de San Eleuterio.

2011-04-23T13:19:00.003+02:00

Para min era a festa mais grande da miña zona. De neno as festas eran grandes en función do torreiro e atraccións que tiñan. Nos no valorabamos as orquestas. Esta, o celebrarse no campo de fútbol permitianos gozar dun amplio espacio para xogar a coller.. recordoa así, amplia e cun gran bar.

Como recordo... o croar das ras.

2011-04-23T13:09:00.003+02:00

Recordo que nas noites calidas de verán, cando xa chegaras a casa, xa te bañaras, porque daquela bañabamos e te dispoñias a cear, buscabas o aire fresco da terraza. Aí, no frescor da noite, onde quedabas a soas co silencio, escoitabas o lonxe o croar das ras, so interrumpido de cando en vez polo son dunha lechuza. Eran os tempos do silencio.

Como recordo... os veciños da Avenida Buenos Aires 49

2011-04-23T09:42:00.004+02:00

Recordo que eramos 29 vivendas. Case todas habitadas e con poucos nenos no edificio. O ambente era bo, pois non souben de ningun altercado, ni veciño especialmente molesto. So algún canciño alteraba o silencio xeral. No viviamos no atico, e tiñamos de veciños a Rafa, coa sua muller Cristina e dous fillos. Tamen estaba Enrique casado e cunha filla. Na outra vivenda vivia un matrimonio xoven sen fillos. Estaba o señor Manolo, Casiano, e algúns mais dos cales no recordo o nome. Teño que dicir que pouca vida de comunidade facíamos.Durante o tempo que vivimos alí foron cambiando veciños. Xente que vendeu para cambiar de casa, outros que estaban de alquiler, pero sempre se mantivo a tranquilidade.

Comor recordo... a miña primeira reunión de comunidade.

2011-04-23T09:37:00.003+02:00

Recordo a imaxe. Un día de calor no portal de Avenida Buenos Aires 49. Daquela levaba a administración, Administración Lema, que tiña un representante con leve acento catalán e un tono bastante autoritario, pouco dado as concesións "te escoito pero perdoa que te corrixa". Para min era todo novidade, non tiña nin idea do que era a Lei de División Horizontal, nin todo o que abarcaba. Nos compraramolo piso e non viviamos ali, co cal eu cria na miña ignorancia que non debia pagar a cuota, e así llo transmitin os viciños. Case me comen. Agoro recordo con gracia esta inxenuidade.

Como recordo... algúns escritos de meu fillo.

2011-04-22T11:17:00.003+02:00

Recordo que así describía meu fillo a súa familia. "Mi padre se llama Rubén y mi madre María Isabel son guapos y listos no estoy seguro. Buenos no mucho. Mi padre es un viciado del deporte y el periódico. Mi madre en cambio gasta mucho dinero y los dos coinciden en que son muy mandones." Tamén escribía sobre el e o mundo. "La Tierra es redonda y tiene mucho mar, por eso se llama Planeta Azul. La Luna y el Sol rodean a la Tierra. El sol trabaja por el día y la luna por la noche. El sol ayuda a la luna para que brille. En la tierra vive gente como tu y la historia de la luna y de la tierra es otra."

Como recordo... como se describia meu fillo con dez anos.

2011-04-17T19:52:00.002+02:00

Recordo que nos primeiros días do quinto curso a profesora de Lingua Casteán puxolle como tarefa facer unha breve redacción titulada "Así soy yo" que dicía así:
"Tengo diez años. Tengo el pelo castaño. Soy moreno. Tengo los ojos marrones.
Mis padres son de Mos, mi madre de Arrufana y mi padre de Petelos pero vivo en Vigo.
Tengo los ojos marrones.Mido 1.42.
Me gusta jugar al futbol y la clase de gimnasia.
También me gusta limpiar las puertas de casa.
No me gusta jugar con muñecas ni viajar en coche muchas horas seguidas. Me dan miedo las muñecas asesinas.
Soy simpatico, gracioso, curioso, observador, sensible.
También soy un poco vago y rebelde.
Soy buena persona, por ejemplo cuando un niño se acerca al niño que tiene la pelota y le pide jugar y no le deja, yo le defiendo.
Siempre me meto en asuntos ajenos a mi.
Cuando era pequeñito un dia fuimos al super y un niño me miro con mala cara y de repente me mordio la cara.
Tambien le tengo miedo a las motos."

Como recordo... a primeira carta de amor de meu fillo

2011-04-17T19:34:00.003+02:00

Recordo que casualmente vaciando un bolsillo do pantalon de meu fillo encontrei restos dunha folla en trozo. Coa curiosidade dun neno e con grande emoción recompoñina con cuidado para ler o que sigue:
" Hola Xela, desde que te conoci estoy enamorado de ti y seguiria enamorado de ti para siempre. Si no podemos ser novios, quiero ser amigo tuyo porque me cais genial. Y sabes porque corte contigo, porque no me hacias ni caso. Y cuando te deje, lloré por dentro, y ahora en este momento estoy muy triste y creo que esta noche no voy a poder dormir. Yo por mi vuelvo contigo, si quieres claro y por favor no me insultes y si me insultas dimelo en persona, por favor contesta."

Como recordo... a viaxe a Marrakech

2011-04-17T11:39:00.004+02:00

Dia 1.
Saimos de Vigo as 11:30 dirección Oporto. Chegamos a Oporto con tempo de dar un paseo polas ribeiras do Douro facer un par de fotos. Comemos algo sentados a caron do rio. Oporto está cambiado para mellor... aproveitamos para tomar un café nunha pastelería.Arrancamos con tempo para o aeroporto. Cando chegamos estaba un rapaz de Parkevoa recollendo un coche, co cal aproveitamos para avisarlle da nosa chegada. O pouco tempo regresou para recoller o noso. Era cedo para coller o avion co que nos entretivemos vendo na tele o Stoke-Chelsea (1-1).Pasamos a zoa de control de pasaportes. Hai unha zoa de pasaportes electrónicos onde todo vai mais rapido. Entramos sen incidentes no avion. Non deixa de sorprenderme como Rayanair se organiza para que o acceso sexa fluido e en pouco tempo. Van cubrindo pouco a pouco o avion. O vo foi tranquilo, ainda que cun aterraxe un pouco torpe. Chegamos a súa hora. Marrakech dende o aire sorprendeme, esperaba todo mais desertico. A toma de contacto co aeroporto e de desorden. A zoa de control de pasaportes e un caos, non sabes que facer nin hacia onde ir. Por certo, antes no avion deronnos unha tarxeta individual para cubrir con todolos nosos datos para o goberno marroqui. Cando saimos da zoa de control agardavanos unha nube de taxistas cada un coa sua pancarta, por momentos dubidas se vas poder localizalo teu. Foi menos complicado do esperado. O taxista era un tipo amable que falaba un perfecto castelan. Conduciunos a sua furgoneta combi. Pronto nos adentramos no tráfico desta cidade, cadaquen se busca a vida como pode. As motos aparecen por todos os lados, a preferencia e cuestión de tamaño e so con arroxo se gaña tempo. Durante o traxecto contanos moitos detalles da cidade e do pais e vendenos moi ben o acerto da nosa eleccion. Marrakech e a porta do deserto. Cidade turistica, con 1.5 millons de habitantes. Transmitenos que esta contento co rei actual, o cal conseguiu reducilo paro a mitade e esta otorgando liberdades as mulleres antes inexistentes. Achegounos ata dentro das murallas. Presentanos a un señor que cun carro como os das leiteiras se ofrece a levarnos as maletas ata o hotel. Os poucos pasos xa me esta pedindo propina, xa preparado para isto deteñome e ofrezcome a levalas eu. O momento ponse tenso e é condo con disimulo ves o teu redor, moitos ollos misteriosos observandote, nunha rua estreita e sintes a fraxilidade de ir coa tua familia, optas por sorrir e deixarte levar ata sitio seguro. O porteador consciente da sua fortaleza pideche 50dh, eu fago tempo, el con perseverancia insiste. A entrada do Riad está camuflada, pasa desapercibida, neste momento alegraste de ter un porteador, de estar cun deles nese momento da noite nunha rua estraña, chea de xente que pinta unha estampa que nos meus estereotipos significa peligro. No Riad Nesma nos recibe un rapaz moi agradable que fala un bo castelán, danos un poucos consellos e mostranos a habitacion. A primeira impresión do que vemos e que estamos nun edificio antiguo perfectamente restaurado no que todo cheira a clásico. Saimos pronto a tomar o primeiro té que nos ofreceron nada maís chegar. Subimos a a unha fermosa terraza, coas súas mesas, un pequeno cenador e unhas vistas bastante chamativas polo novidade. Os teitos, son so iso teitos, sen a uniformidade que teñen en España e estan todos poblados de antenas parabólicas. O Riad Nesma e un edificio de 3 plantas. No baixo os locais están alquilados pois esta nunha rua que desemboca no corazón da cidade, co cal son locales con moito interés comercial. Na primeira planta esta a recepcion e o redor do patio central as habitacións. Na planta superior está unha amplia terraza, a cociña e un comedor aberto. Nesta planta e onde tomamos o primeiro te. Moi sabroso e de sabor intenso. Disfrutamos o momento con tranquilidade e preparamonos para sair a pasear. A primeira impresion e de respeto. As rúas cheas de xente. Todos pendentes de nos. As motos circulando rapido e con pericia entre a xente. Todo son comercios e todos querendo venderche. Chegamos a Plaza Djemaa el Fna co tempo suficiente para cear. Pedimos unha ensalada marroqui (tomate cortado con especias) e unha variada. Cuscus de polo (tipico plato de Cuscus) e Tajine de Polo ( un guiso de polo). O pan e soso e sirve como principal apoio da comida. Non me gusta a comida, porque non me gustan as especias. Non considero que sexan platos elaborados e non me gusta como se comen. A Plaza ten de todo e en abundacia. No centro está cheo de puestos de comida. Todos tratan de gañarte como cliente con todo tipo de artimaña. "Hola Antonio Banderas", "Hola Iniesta", "Productos de Mercadona"...Hai postos de zumos, frutos secos, señoras que te tatuan, musicos tribales, vendedores de tabaco, contadores de historias....Tomamos uns helados de limón/chocolate, mango/piña, yogourt/chocolate...
Xa cansos regresamos o Riad.
Dia 2.
Moi cedo despertounos o canto da Mezquita. Despertamos mais cedo do normal polo cambio de hora. Subimos a desayunar. Zumo de laranxa natural, cafe, leite, te. Mantequilla, mermelada (moi dulce), mel. Varios tipos de pan feitos o momento, bizcocho, hovos cocidos. Saimos a pasear sen rumbo fixo coa idea de perdernos nos miles de calexóns. Ainda estaban preparando os postos, as ruas estaban mais limpas, cadaquen limpa diante do seu posto. Ainda así os cheiros son intensos. Regatemos varias veces para comprar un xogo de te, dende os 650dh ata os 150dh. Todo e caotico. Os alimentos vendeos calqueira e en calqueira sitio. Así estivemos toda a mañá, deambulando. Visitamos a Madrasa de ben Youssef, edificio onde en outras epocas ian os xovenes a estudiar, similar a un convento co mesmo aire espartano. Un Museo cercano e unhas tumbas. E certo cando din que o atractivo de Marrakech reside na su atmosfera. Os monumentos a ver non che impactan. Si impacta ese aire medieval que rodea a cidade dentro das murallas. A anarquía baixo normas estrictas, o misterio, os oficios clasicos... Comemos nun restaurante recomendado: Le Marrachi. Moi caro. 300dh pro 2 menus a base de ensada que son vexetais (tomate, lentejas, leituga...) con especies e despois cuscus con brocheta de polo. De postre unhas rodaxas de naranxa con canela. O mellor do restaurante eran as vistas sobre a plaza a Torre de Katubia. Durante a comida volvemos escoitar o reclamo dende a Mezquita para a oración. Fano 5 veces o día, a primeira as 5:30. A plaza e esta hora era diferente. Chea de encantadores de serpes, de monos e outras atraccions. Compramos uns Converse ¿? por 80dh. De camiño o Hotel paramos nun Hotel-Spa. Entramos a visitalo. Todo era interior e escondia un curioso spa. Explicaronos o proceso a base de baños, masaxe, relaxación, todo por 250dh durante 1 hora. Pasamos a tarde disfrutando da tranquilidade do Riad. Chovia con intensidade. Saimos a cear. Ca choiva as ruas estaban vacias. Tomamos uns Kebabs e uns dulces nunha pasteleria. A noite foi moi chuviosa.
Dia 3.
Despertamos moi cedo. Fomos os primeiros en subir a desayunar. Cando saimos as ruas ainda estaban vacias. Buscamos unha oficina para excursions pero estaban pechadas. Como o día ameazaba choiva imaxino que se cambiarian os plans. Decidimos achegarnos o Palmeral e dar un paseo en camello. Negociamos un Grand Taxi (Mercedes de 20 anos) por 100dh ida e volta. O taxista, Omar, vestía cunha tunica negra. Bo conversador esforzabase por explicarnos todolos detalles chapurreando algo de castelan e moito frances. Fixo un recorrido turistico, por zoas de grandes palacetes, luxosos hoteis, campos de golf e chabolas. Por momentos tiven dubidas de a onde ibamos. O rio, casi sempre inexiste, que cruza Marrakech, hoxe baixaba cheo, arrasando con todo o que era motivo de atracción para a xente. O recorrido foi interesante. Chegomos o Palmeral onde nos esperaba a xente dos camellos. Todo o teñen organizado, coa sua comision. Fixemos un paseo de 30 minutos. Despois de regatear cobraronnos 500dh. Fomos en 3 camellos acompañados de 2 crias. A un dos camellos deixaronlle a cria atras e foi queixandose todo o camiño. O guía era moi atento e bo fotografo. Toda esa amabilidade tivo que ser compensada cunha propina. Voltamos no taxi por outra ruta, viaxe que aproveitei para preguntarlle o taxista por alguns detalles do dia a dia. Ofrecese a levarnos a Essadoira por 800dh, o Atlas por 500dh. Outra vez sera. Fixemos algunhas compras: bolis, camisetas, xogo de te... Comemos na Plaza no Cafe Frances. Alí tes que sentarte con tempo e tranquilidade esperando con calma para comer. Regresamos o hotel a descansar. Non perdoamos o te, sempre amablemente servido por Abdou e Hassan. Tivemos a oportunidade de coñecer o dono do Riad. Xoven de ideas claras e positivas para o seu pais, consciente das virtudes do pais e das súas necesidades. Comentounos o complicado que e emprender para un xoven marroqui, a falta de financiacion e as dificultades de competir con inversores extranxeiros. O seu obxectivo e suplir con atención todas estas carencias. Esta tarde decidimonos adentrar no barrio xudio, mais decadente pero cun gran encanto. En Marrakech cada compra e un teatro o cal como occidentais por moito que te prepares che costa adaptarte. Piden a "lo loco" e ti tes que ofrecer un precio moi por debaixo sen avergoñarte. Pasamos pola Praza para tomar uns frutos secos. Visitamos a Aziz, o amigo da pasteleria. A amistade xurdira a través dunha frase "¿a que hora cierras? a las 12:30. Tuvimos que voltar o sitio pois nos olvidaramos a Nintendo. Durmimos esa noite profundamente ata o inicio dos canticos. Despois volvemos a quedarnos dormidos ata mais tarde do normal.
Dia 4.
Desaiuno e camiñata. Fomos o Palacio El Badi, a Mezquita Koutoubi, adentramonos nunha nova zoa comercial, onde descubrimos un fermoso cine antigo. Regateamos nunha hervoristeria, visitamos un Hamma, camiñamos polo Marrakech da vida cotian. Cos seus parques, os nenos xogando na rua....fixemos as últimas compras para preparnos para o regreso. As 16:30 acudiu o taxi a recollernos. Chegamos o aeroporto con moito tempo, pois non tivera en conta o cambio de hora. Pasamos os trámites en problemas. A viaxe foi tranquila. Chegada a Oporto. Recoller o coche e volta a casa.

Como recordo... a viaxe a Roma.

2010-09-28T22:12:00.005+02:00

Dia 1.
Saímos as 8:20 da casa dirección a Santiago. Levounos mue pai ata o aeroporto. Chegamos a tempo para tomar un café, pois esta vez si fixera o Checking a través de internet. Fixemonos unha foto ante a porta de control. Pasamo os controis sen problemas de peso... e curioso como as normas fluctuán de un sitio a outro.
Xa no avión, saimos con puntualidade. Tocame sentarme o lado dunha parella de Lugo, que viaxan a Roma para facer un circuito pola súa conta por Florencia e Venecia. Xente agradable. El traballa en Vilamiño, antes traballara en Allplas.
Isabel e Serxio sentaronse o lado duna moza de Sicilia que regresaba de visitar a una amiga da Coruña.
Aterrizamos sen problemas en Ciampino. A xenta aplaude na aterraxe e máis todavía ante o cariñoso recibimento que fai a tripulación os recen chegados a Roma. Rayanair esmerase por facer agradable as viaxes.
Compramos os billetes do Terravision. Temos que esperar. Estamos en Italia, pais latino. Vivimos unha disputa diante do autobús entre unha parella de ancians e o chofer, pois según semella, esto debeu rasca o vehículo dos ancians.
A maioría dos coches son Fiat ou Alfa, chama a atención.
Na viaxe no autobus pasamos por diante dun Hipodromo e duns resto de Acueducto. Entramos en Roma sin enterarnos, cando nos damos conta estamos en Termini.De ahí camiñamos ata o Hotel por unhas rúas con mala pinta e cheas de emigrantes. A primeira impresión do hotel e boa, sorprendeno o bo aspecto. Os recepcionista son agradables e falan español, marcannos nun mapa a ubicación do hotel, do metro e don principais sitios a visitar. Todo un detalle. Subimos a habitación, que é moi comfortabel. Descansamos un momento para dispoñernos a ter o primeiro contacto coa cidade.
Imos en metro ata Termini e de aí o Coliseo. Sorprende a súa altura, enorme. Facemonos fotos que cando as ves, cres que estas vendo postais. O entorno e impresionante.
Entramos no Coleseo sen facer colas, ventaxa da Roma Pass. A verdade, e que se entra sen moito control aparente.
Xa dentro vendo e vivendo o Monumento, invadente múltiples imaxes do cine, e imaxinaste o Coliseo cheo de xente unha e outra vez. Subimos os anfiteatros e contemplamos as coleccions de traxes de época e outras reliquias. En calqueira esquina de calqueira maneira aparecen restos de columnas e pezas de todo tipo. Historia.
Xusto diante está o Arco Constantino. Subimos o Monta Palatino. Conmove imaxinarse a vida do Foro, cando esta era a capital máis grande do Imperio. No alto hai unha igrexa-capela da que descoñezo datos.
O redor do Coliseo atopamonos recen casados que veñen facelas fotos ante este monumento. Algún incluso semellan ser extranxeiros.
Camiñamos por un entorno único hacia a Praza de Venecia. O Monumento a Vittorio Enmanuelle e im-pre-si-o-nan-te.
Xa se fai tarde e dende aqui collemola linea 780 ata Trastevere. O seu percorrido discurre entre restos histórico como o Teatro Marcelo... ata chegar as orillas do Tiber para cruzar a ponte. Xa no Trastevere, decido pedir recomemdación dun restaurante nunha farmacia. O farmaceutico, tipico romano, recomendanos o negocio que esta xusto o lado. Xerame algo de desconfianza, pois dame a impresión de que nos esta recomendando ó viciño. El esmerase por xerarnos confianza. Facemoslle caso e acudimos a un local chamado The Mirror. Esta totalmente vacio, e ten un aspecto algo extraño, local vello reformado con estilo moderno. Aceptamos que a camareira no suxira. O trato dende o primerio momento e exquisito. Pedimos unhas pizzas variadas. A comida é excelente, o trato maravilloso e o precio sorprendente. Comemos ata reventar e pagamos 17 euros sendo o máis caro a bebida con diferencia.. Como estabamos cansos, buscamos a parada para regresar. A miña falta de habito de andar en bus sempre me xoga a mala pasada de que os buses non paran todos na mesma parada. Xa pillado o truco, collemos o bus ata Termini, para regresar en metro o Hotel. Antes de ir durmir decidimos tomar uns xelados e un capuccino. Os cafes en Roma son un timo e máis se decides ocupar mesa para tomalo. Con cara de estafados decidimos ir dormir, o dia foi longo e estamos esgotados.
Dia 2.
Poucas veces desayunei nun hotel que tivese un buffet tan amplio, sobre todo en frutas. Todo estaba fantástico menos os zumos. Esta primeira comida fixemola con tranquilades sabendo que tiñamos un dia longo por diante.
A temperatura era ideal para camiñar. Fomos en tren ata a Plaza do Popolo. Na estacion atopamonos cun cego e o seu can lazarillo, quedeime maravillado contemplando o comportamento do animal.
O entorno da Plaza e espectacular. Esta chea de Indios-pakistanies vendendo rosas. A xente gañase a vida como pode e con talento. Poñenche a rosa na man como un regalo, ofrecense para facerche fotos, esmeranse en que te apropies dela como se fose un regalo e antes de irte reclamanche o precio, Isabel picou, e inda rimos un cacho.
De ahí camiñamos por unha zoa populosa chea de tendas de moda hacia a Plaza de Spagna. Xa había postos de castañas e discubrin unha forma de cortalas cun cutter moi práctica e decorativa. Por certo en Roma chamoume a atención de que todos os postos callexeiros estan rexentados por extranxeiros sexan do que sexan. Vimos tendas caras de todo tipo, chamounos a atención a de Lois Voitton, cunha escaleiras espectaculares.
Subimos o Monta Trinita, coa súa Igrexa. Serxio fixose unha caricatura. Eran as 11 horas e era a terceira que facia o caricaturista, non esta mal o negocio.
Mentras esperabamos observei como se estaba rodeando un video. Un ancian chegaba nun BMW, baixaba e achegabase a balconada para ver os teitos de Roma. Podia ser un video de despedida ou a localizacion de exteriores para unha pelicula.
Empezou a chover, cobixamonos no posto do caricaturista, comentounos que serían uns minutos e asi foi. Por si acoso, compramos un paraugas de colores.
Camiñamos hacia a Fontana de Trevi, parandonos nos postos de souvenirs.
A Fontana estaba chea de xente. O meu lado unha nai italiana comenta cos seus fillos a escena da "Dolce Vita". A Serxio estusiasmalle a Fontana.
De aí camiñamos hacia a Plaza de Venecia. Encontramonos cunha excursion de indios. As parellas maiores non perden detalle da explicación do guia. As mais xovenes fotografianse cos coches de luxo que van atopando. Camiñamos o seu lado un treito obsevandos. Pasamos por diante da Columna de Trajano e facemos fotos diante do Monumento a Vittorio Enmanuelle.
Voltamos o Trastevere para comer. A idea era facelo nunha pizzeria que vimos abarrotadoa o dia anterior. Estaba pechada. Como xa era tarde decidimos ir a comer a The Mirror. Tomamos pizza, calzone e foglione, todo exquisito e barato. O pero foi que pedin unha copa de viño que non me gustou e cobraronme 5 euros. Carisimo.
Decidimos ir camiñando pola beira do rio ata Isola Tiberiana e de aí ata Santa Maria in Cosmedin. Non esperamos na enorme cola ante a Boca da Verita. Vimos a antigua capilla e camiñamos ata o Circo Massimo. Enorme espacio no medio da cidade. Maravillame que se conserven estes espacios entre tanta especulacion,
Collemos o metro ata Termini, e probamos a subir na recomendada linea 64. Vai a tope. Decidimos baixar a uns metros do Castelo de Angelo. Callexeamos por Roma ata a Plaza Nuovona. Punto de reunión de artistas. Chamame un ancian que fai play-back de opera totalmentes ensimesmado. Divertimonos con espectaculo de Chufo.
Disfrutamos un bo rato do entorno. Seguimos xa de noita ata Campo de Fiori, no sin antes tomar un zumo regular nun posto duns rapaces surfistas. A zoa era moi populosa. Pasamos por un local do Partido Comunista Italiano.
Complicamonos un pouco para atopar un bus que nos leve de regreso a Termini. O día foi logo e o cansacio acumulase.
Dia 3. San Pedro.
Intentamos madrugar, as 7, pero o cansancio acumulase e non saimos ata despois das 9.
Na nos estación Manzoni, collemos a linea A dirección Battistini. Estaba a tope o metro. Coincidia inicio de semana e que hoxe era gratis a entrada o Museo Vaticano. Baixamonos na estacion Octtavio. Gran afluencia a esa hora e enormes colas para entrar. Camiñamos hacia San Pedro. A plaza e enorme. Como en casi todolos sitios cando estas alí, veñenche a cabeza múltiples imaxes. Facemos cola para entrar, esta avanza rápida a pesar dos filtros nos scaneres. O control non semella excesivo.
A Basílica impresiona polas súas dimensión e luxos, pero non encerra a máxia espiritual dunha catedral, ten un aire máis tribial. O publico e variopinto, relixioso e non relixioso, non tes a sensacion de estar nun lugar Sagrado. Uns fotografía, outro debuxan, algún reza...
As 11 hai ceremonio relixiosa exclusiva para un grupo de holandeses. O lugar son alcanza sensacion de magnetismo co inicio dos coros. O guardas fan un pasillo por onde sae unha coorte de sacerdotes entre os que semella ir un cardenal. Vai empezar a misa. Ainda que hai espacio, obriganhe a seguila dende a barreira. Decidimos continuar a visita. Entramso hacia o Museo da Basilica. Hai unha pedra onde estan esculpidos os nomes de todos os Papas co seu periodo. Non entramos no Museo.
Saimos para acceder a entrada de Cupula. Quedannos 561 escalons para chegar o alto. Na mitede ves a cupula hacia dentro da Basílica, a xente parecen formigas dende o alto. Seguimos ascendendo por escaleira mais estreitas e inclinadas. Cando chegas o alto as pernas resintense. As vistas dende arriba son impresionantes. Vese toda Roma e a magnitude do Estado Vaticano. Non me canso de facer fotos.
Cando baixamos notamos o cansancio acumulado na ascension. Vamos hacia o Museo Vaticano, Semella que hai menos cola. Guías de todos os paise ofrecense a organizar rutas guiadas con acceso sen colas por 15 euros/persoa. Eu decido esperar, foran unhas 2 horas. Isabel e Serxio saen da cola para descansar. Cando chegamos a entrada teño que avisalos para que veñan. A xente dase conta e formase un revolo, un mozo monta un motin acusandonos e saín do paso dicindo "Toilet, boy, toilet...", foi un momento gracioso de tension.
Accedemos o Museo, que é un edificio impresionante. O obxetivo e a Capela Sixtina e así vas percorrendo todas as salas. A coleccion de escultura é inagotable, da para votar unha semana dentro vendo esculturas, tapices, pinturas, os teitos... Riome pensando nos datos que tiña Serxio das escultura gracias os debuxos animados de Hercules. Cando chegas a Capela Sixtina estás agotado.
Despois de enviar unhas postales dende o Vaticano, saimos. Tomamos un helado e collemolo metro para Termini. Tomamos a linea H para Trastevere. Cenamos da Pizzeria que estaba a tope nos días anteriores. E tipica, tipica, pero no fondo decepcionoume, quizas porque tiña moitas espectativas. Co estomago cheo marchamos para o hotel.
Día 4.
O despertador sonou a 3:30. Saimos do hotel as 4:10. Camiñamos por Roma de noite, silenciosa, so nos cruzamos con algunha xente que ía a traballar. Eu tiñalle respeto a esta camiñata polo horario e porque o barrio non me gustaba. Chegamos a Termini con tempo para coller o Terravision. De aí a Ciampino ben cedo. Desayunamos por poucos cartos.
Embarcamos a hora. O viaxe foi moi tranquilo e chegamos con 25 minutos de antelación. Federico o encargado de cabina, era un rapaz moi agradable... a sua parrafada de benvida foi moi agradabel.
O media maña estabamos na casa.
Todo perfecto.

Como recordo... os Xogos do Condado: Fútbito.

2010-03-28T10:22:00.002+02:00

Tocounos competir en fútbito no noso colexio. No medio da pista de atletismo dispuxernse dous campos de xabre. Alí disputabanse os partidos. Recordo estar moi nervioso. Supoñía xogar ante o teu público e preocupaba o medo o fracaso. Non desentonamos, pero non recordo os resultados.

Como recordo... os Xogos do Condado: Balonmán.

2010-03-28T10:21:00.002+02:00

Non podo precisar o curso no que estaba. Si sei que fomos competir o Colexio Hnos Quiroga de Porriño. Teño imaxes do partido de balonmán. O resultado foi curto en goles, non recordo gañar e tampouco perder.
En ximnasia era habitual practicar este deporte. Con aquelas diminutas mans de neno, lanzar a portería era difícil, e non digamos con aquela morea de mans dispostas a bloquear calquer intento.
Como sempre nestas idades, acababan marcando a diferencia os máis grandullóns ou os repetidores.

Como recordo... a marcha Cicloturista de Mos

2010-03-25T20:11:00.002+01:00

Daquela eu xa tiña a miña bicicleta de carreiras Orbea.
Saímos dende Torroso de xeito ordeado, comandados por vellas glorias do ciclismo. O ritmo era lento e controlado para que o grupo avanzase unido.
Pronto xurdiron as primeiras escaramuzas e todo converteuse nunha carreira.
Veñenme a mente imaxes, como se dunha carreira se tratara. Eu dando o mellor de min mesmo subindo hacia Santiaguiño... Toda unha experiencia.

Como recordo... os Xogos do Condado: Atletismo.

2010-03-25T20:05:00.003+01:00

Non recordo a idade que tiña cando caudín a unha proba de Campo a Través no colexio Chans de Bembribe.
Participábamos moitos nenos, e non tiven en conta este aspecto a hora de posicionarme na saída, co cal, saín con retraso, pois o pouco de iniciarse a carreira, subíase por unha rampa moi estreita onde se marcaron as diferencias.
Corrín o máximo que puden para chegar a meta. O circuito era algo confuso, e seguro que máis de un atallou.
Cheguei no posto 48 eo mellor recordo que teño foi gañarlle o meu primo e a merenda que nos deron o rematar.

Como recordo... os Xogos do Condado: Baloncesto

2010-03-10T00:12:00.002+01:00

Creo que cursaba sexto cano acudimos o Colexio Castro Mos a disputar un torneo. Xogamos contra os anfitrións, con todo o público o seu favor.
Deronnos unha boa malleira. Recordo que tiñan un xogador que nos sacaba medio corpo e ademais era bastante habilidoso. Superaronnos con amplitude.

Como recordo... o meu primeiro traballo.

2010-02-08T23:10:00.003+01:00

O meu primeiro traballo como tal, aquel polo que por primeira vez recibín cartos dunha empresa, desempeñeino aló polo ano 1988-89, calculo.
Recordo que ía con meu tío a traballar unhas horas a un almacen de Frudesa na Veigadaña.
Consistía en descargar un camión frigorífico cheo de caixas de verduras conxeladas. Había que metelas na cámara, onde facía un frio de "mil demos", pois estabamos no verán e o contraste de temperatura era moito, pois entrabamos sen a roupa axeitada.
Como anécdota recordo que me caeu unha caixa de mercancía nunha ourella, que me provocou unha forte dor, pois tiña as ourellas conxeladas. Outra vez, por despiste, metín o pe debaixo de un palet de mercancía e case me queda alí.
Non recordo a como me pagaban a hora. O que si recordo e que os cartos gastabaos en mercar música na tenda "Elepe" de Vigo.
Así foi como competei a colección de vinilos de Dire Straits, Joaquín Sabina, Aute...

Como recordo... ir a Salitre en Moaña.

2009-12-27T11:33:00.003+01:00

Recordo que os Domingos nos reuniamos en Sanguiñeda na Cafetería La Palmera. Era o momento de comentar as incidencias da noite anterior.
Cando xa estabamos todos xuntos arrancabamos con destino a primeira parada en Domaio. A banda sonora deses viaxes era Junco, co inesquencible "Hola mi amor...". Por moito que o intente non recordo outra música.
En Domaio parabamos a tomar algo e xogar o billar ou os dardos.
Dali directos a Salitre en Moaña. Tiñamos a nosa propia esquina coa súa barra, da que no nos movíamos hasta que non soaban as lentas, que era cando algún se ía descarriando buscando a presa a que lle botara o ollo durante a noite. Recordo que había un momento non sei se antes ou despois que servía de punto de inflexión, o Thunderstruck. Nese momento fundíanse as copas e a euforia e hasta o final era a locura total, onde pouco a pouco nos íamos apropiando do protagonismo.
Foron tardes gloriosas de momentos inesquecibles.

Como recordo... ir a Misa os Domingos

2009-12-27T11:04:00.003+01:00

Cando penso nos Domingos de Misa. Recordo levantarme e darme un baño, cando aínda o auga se quentaba en tarteiras na cociña de gas ou no lume da cociña de ferro. Eran mañás frias e húmedas nas que daba pereza erguerse.
Recordo aínda o cheiro dos polvos de talco e sair correndo de novo para a cama para entrar en calor.
Vestiaste coas roupas do Domingo e ías a Igrexa a reencontrarte con parte dos teus amigos.
Os rapaces ocupabamos un lateral da Igrexa, formando bastante rebumbio, pois tratabamos de pasar o tempo coas nosas gracias. Divertianos moito acabar as oracións cun "Amen" moi sonoro seguido de moitar risas.
Recordo que para controlarnos sempre mandaban a pesada de turno. Eu sempre pensei que algo fallaba na Ceremonia pois as veces concentrábame en entender o que se decía e nunca o conseguía. Sempre me preguntei, se toda esa xente que seguía o Cura tan calada entendía todo.

Como recordo... o libro "El Ocho"

2009-12-26T10:33:00.004+01:00

Recordo que este libro compreillo como regalo a miña muller. Convencido por ser un dos Best Seller de máis éxito durante os últimos anos.
Ela pronto abandonou a súa lectura. Eu decidinme a leelo por curiosidade.
Inicia a súa lectura de boa gana, deixnandome cautivar. O pouco tempo xa me din conta que a súa lectura pouco me ía aportar. Típica historia de sociedades paralelas baseada unha vez máis no misterio dun xadrez.
A lectura do libro e tan amena como intranscendente, e a pesar de superar as 600 páxinas a pose que deixa e máis ben escasa.
Sinceramente, sen facer unha análise moi profunda o sentemento que me asalta sobre este libro, é que é, un libro totalmente insulso.

Como recordo... o pintor San Luis

2009-11-29T12:22:00.004+01:00

Entre os recordos que teño das miñas primeiras visitas a Vigo, hai un bastante curioso.
Recordo que de neno cada vez que andabamos de compras pola Rúa do Príncipe, eu sempre lle pedía a miña nai pasar polas Galerías Durán.
Parábame fascinado ante os cuadros de San Luis, non tanto polo seu valor artístico (porque non sabía valoralo) senón por o precio de cada pintura.
Era emocionante estar diante dunha obra tasada en semellantes precios para os ollos dun neno.
Recordos de Vigo.

Como recordo... ler "El niño del pijama a rayas"

2009-11-15T12:45:00.003+01:00

Libro sinxelo, predicible, maís do mesmo e aínda así cautivador. Un momento histórico desde o punto de vista de dous nenos.
Duas almas sen alambradas que aceptan a realidade convencidos dun futuro mellor.
Durante a lectura xurdiume unha dúbida, ¿serve de algo a Historia? Coñecer esta deberíanos evitar cometer-los mesmos erros. Non é así. Descoñecela, como os nenos, fai que acepten a realidade con curiosidade e convencidos dun futuro mellor.

Como recordo... 2012.

2009-11-12T23:39:00.003+01:00

Recordo claramente a imaxe. Escoitar chorar o meu fillo. Achegarme e atopalo sentado na cama lendo un libro. Preocuparme nun primeiro momento por saber que tipo de lectura sería esa que o facía chorar.
Pregúntolle, e entre bagoas comentame se é certo queo no 2012 vai selo Fin do Mundo. Extrañado preguntolle o porqué e dime que a cidade está chea de anuncios que así o contan.
Incrédulo, restolle importancia e contolle anécdotas anteriores de graciosos que pegaron carteis deste tipo. Ante a súa insisistencia busco en internet.
Resulta que era unha campaña de publicidade dunha película baseada na teoría maya sobre o Fin do Mundo.
Realmente o do que se lamentaba era de el so ía vivir 12 anos, mentras nos moitos máis... curioso este aprecio pola vida.

Como recordo... o Cabo Vilano

2009-11-12T23:31:00.002+01:00

Alí onde din terminaba o mundo, cheguei por razóns de traballo.
A Costa de Cabo Vilano semella afiladas cuchillas que se adentran nun Mar, nai e tumba de moitos mariñeiros.
Na terra, silenciosas rochas milenariarias aguantan pacientes as incesantas embestidas do mar, adormecidas polos asubios dos ventos...
Esta recuncho de Natureza primitiva, foi profanado pola man do home, sementando o monte de muiños de vento e a costa cunha piscifactoria obscena.

Como recordo... traballar no campo: o millo.

2009-10-27T20:37:00.002+01:00

Recordo que o cultivo do millo, conseguilo gran para manter as galiñas, era un traballo laborioso dende os inicios.
Preparar o campo, levalo esterco, labrar, sementar, arrendar, sacar as herbas, regar, quitalo pendón, retirar as espigas, esfollar, retirala palla, gardar as espigas no canastro, debullar, facer picón...
Así, ano tras ano. Tiña momentos bonitos, cando na época de labrar, xuntabanse varias casas e merendabase na finca. Día de empanada, viño e festa.

Como recordo... traballar no campo: ir a herba.

2009-10-27T20:27:00.002+01:00

Durante os anos de miña infancia, era habitual que en cada casa houbera vacas, ouvellas, galiñas, coellos... Parte da alimentación de estes animais era herba.
Día si, dia non, íamos a leira axeitada a recoller herba.
Cando vivía na casa de miña avoa íamos no carro, eu non vivín a época do "chimpin".
Dependendo da época do ano, esta apañabase con fouciño ou fouzaña. Había que facer un bo corte para que despois nacera de xeito uniforme.
Normalmente íamos pola tarde, cando o sol quentaba algo en inverno ou pola fresca no verán.
Apañabase e facianse feixes que se ataban con bimbios que nacían nas cabeceiras das leiras. Cargabase o carro o xusto para que os animais tivesen para dous dias, pois miña avoa non era amiga de darlle os animais outra cousa que non fose herba fresca.
Era un traballo aburrido. Sobre todo se atopábamos con algunha "silveira" (veciña) e miña avoa botaba unha longa parrafada.

Como recordo... o que penso cando penso.

2009-10-11T14:16:00.004+02:00

Homes adultos curtidos en mil sufrimentos, en mil decepcións, en mil desenganos, en mil momentos de gloriosa camaredería, en miles de risas...
Matrimonios para ben, matrimonios cheos de feridas...
Digo isto, penso isto... cada vez que me achego os meus orixes e comparto uns minutos coa miña xente, cos pais dos meus amigos, cando me achego a eles dende a perspectiva dos recordos. Percibo o cariño na súa mirada e a min pásame o mesmo. Constame que nos entregamos aquel cariño que as veces lle negamos os nosos pais e eles os seus fillos. A min paréceme entendelo así e non deixa de emocionarme, e entregome o momento, pois paréceme un bo xeito de devolvernos aquilo que tantas veces nos negamos.
E dame por pensar nestas cousas, e preguntome porque os sentementos son tan enrevesados e chocan uns cos outros solapándose e deixando un regueiro de silencios e muecas que non chegan a ningún lado e vannos afogando pouco a pouco nun mar de insatisfaccións e frustracións que brotan cando xa non hai volta atras... vai por bos, para os que resistides.

U2 - One
Cargado por U2. - Videos de música, entrevistas a los artistas, conciertos y más.

Como recordo... "Eu sobrevivín a Laboral"

2009-10-11T10:31:00.005+02:00

Tan lexos e tan cerca. Todos enfocados hacia unha mesma idea desexada, permite que case 50 persoas se poidan chegar a reunir despois de 20 anos, cando apenas mantiñan relación máis de 3 entre si.
Así foi. Despois de 20 anos reunímonos no Restaurante Marcos, cerca de 50 persoas, compañeiros de Instituto para recordar maravillosos momentos, brindar por superar unha etapa enriquecedora pero chea de tentacións. Estou seguro que esta foi a primeira e detrás virán outras onde aumentará o número de asistentes.
Todo discurriu entre abrazos, sorrisos, moi bo ambente, algún grito de guerra, "¡¡Folga!!, "¡¡No nos mires, unete!!", "¡¡De azul ou de marrón, un cabrón é un cabrón...!!"...
Porque o final, vivimos unha etapa de liberdade, de dereitos, de defensa da nosa liberdade, do noso espacio... que penso eu, fomentou en nos, un sentido da responsabilidade, porque exercela liberdade de facer o que crees en cada momento conleva moitas obrigas irrenunciables.
Porque, folga si!!!, pero solidaridade, compañerismo e sen perderlle nunca o pulso a vida e responsabilizándote do teu futuro.
"EU, SOBREVIVÍN A LABORAL".

Como recordo... o concerto de Leonard Cohen en Vigo.

2009-08-29T12:20:00.003+02:00

Acudín con desconfianza, pois as últimas experiencias musicais en Castrelos resultaronme decepcionantes pola calidade do son.
Castrelos é incomparable para estes acontecementos, sobre todo en días de temperatura agradable e noites limpas para comtempla os Campos de Estrelas.
Recordo que o concerto iniciouse de forma puntual. Dende o inicio o clima foi especial. A pesar do amplio abanico de idades e tribus entre o público, estaban alí os que querían estar e os que sabían o que se ían atopar. Xa teño dito que cando isto sucede todo evoluciona para mellor.
Sorprendentemente o son era excelente. A voz do bello Leonard soaba en todo o seu esplendor, o fenomenal acompañamento de voces e músicos que levaba percibíase con todos os seus matices.
O concerto foi especialmente fermoso. Cheo de intimismo e cunha entrega total dos músicos e un público moi respetuoso co espectáculo, que se deixou levar polo compás marcado por Leonard.
Chamoume a atención a calidade dos músicos que rodean sempre os grandes artistas, capaces eles solos de deleitar ó público máis esixente.
Leonard Cohen entregouse durante 3 horas como un rapaz de 30 anos, cheo de enerxía e cunha tranquila vitalidade... como a el lle gustaba dicir nesta xira... "mis amigos, quizás esta sexa a última vez que nos vexamos".

Como recordo... cando empecei a xogar o fútbol (Louro Tameiga).

2009-07-22T13:23:00.003+02:00

Recordo que o meu primeiro equipo foi o Louro Tameiga. Era o equipo de toda a vida de meu pai.
Tiña uns 11 anos cando fixen a primeira ficha, na categoría de alevín.
Reunimonos un grupo de rapaces, suficientes para formar un equipo. O primeiro ano foi duro, pois apenas gañamos un par de partidos. Con posibilidades de gañar so encarabamos os encontros co San Miguel e o Comesaña, os demais eran goleada tras goleada. Sardoma, Santa Marina, Porriño, Matamá, Valladares, Dunas, Chapela...
Pero non perdíamos a ilusión e loitabamos como jabatos sempre co mesmo entusiasmo.
O primeiro entrenador que tivemos foi Narciso, pero recordo cambiar varias veces na temporada.
Ós partidos sempre nos acompañaban Pucho e Armando.
Despois viñeron temporadas mellores, pero a primeira é inesquencible.
Co paso dos anos recordo o agradecido que teño que estar a toda a xente que cedía o seu tempo para cuidarnos e acompañarnos a todos lados...

Como recordo... a Oscar Pereiro (Spiliki).

2009-07-22T12:54:00.003+02:00

Non sei exactamente no curso no que estaba, so recordo a imaxe de ir no autobús sentado con David. Detrás ou diante sempre se sentaba Oscar Pereiro e os luns nos preguntábamoslle como quedara o Guizán, equipo no que o seu pai xogaba de porteiro.

El datallabanos todo e, según recordo, daquela un dos xogadores que máis destacaba era un tal Spiliki. Eu creo que o nome viña dunha deribación de Stilike. Así foi como nos lle empezamos a chamar a Oscar Pereiro: "Spiliki".

Como recordo... a Oscar Pereiro.

2009-07-22T12:41:00.004+02:00

Recordo que na idade do EXB, era máis ben baixo para a súa idade, pero cunha gran tenacidade. A Oscar Pereiro gústaballe moverse entre os maiores e poñía todo o seu empeño en non defraudar e formar parte do grupo.
Sempre estaba aí, contasen ou non contasen con el. Eu sempre tiven predilección por el. Tiña "algo" que me gustaba e cando outros ca súa idade eran so unha molestia por "pesados" el sempre trataba de facerse un oco por disponibilidade e atrevemento, por méritos.
Cando íamos o peirado nadaba como o que máis. Nos xogos eran un gran colaborador e na bici... a pesar da diferencia de idade non o deixabamos atrás.
Recordo sempre moreno, con ollos grandes, observador... con gañas sempre de aprender.

Como recordo... o concerto de Luz Casal en A Coruña.

2009-07-03T14:20:00.008+02:00

Do concerto non teño moito recordos. Quizá o único que me ven a mente é un son de mala calidade tirando a enlatado que quizás rompe coa esencia de Luz, a intimidade.

O que si no se me olvida e o regreso.

Decir que o concerto acudimos a que hoxe é miña muller máis eu. Celebrabase no Coliseum.

No regreso, para aforrar decidín vir pola carretera nacional. Esta estabe en obras, co cal mal pintada e esa noite había unha neboa densa que nos acompañou durante o camiño. A neboa e o cansancio fixo do recorrido un inferno. Cando chegamos a Vigo non sei a hora que era, pero si recordo chegar moi canso.

Como recordo... aquela vez que pintei o piso.

2009-07-02T10:38:00.003+02:00

Digo pintei o piso, pero nada máis que pintei o salón.
Prepareino todo con calma, sobre todo en comprar o material necesario para non manchar nada.
Recordo que perdín unha boa parte das vacacións e acabei farto, non tanto do traballo de pintar senon do do feito de ter que limpialo todo, pois aínda que o cubras ben, a falta de práctica fai que manches máis do razonable. Pintar quedou ben pintado, pero non me compensou o esforzo co aforro. Toda unha semana de adicación, algunha que outra mancha demáis, roupa estragada, o salón inutilizado e un canario morto. Si o canario morreu durante a obra, pois para protexelo da pintura saqueino a terraza co cal papou algunha insolación e creo que algunha noite durmiu fora. Son un desastre.
Por todo isto despois desta e doutra algunha experiencia decidín que non volvería a pintar sobre todo nunha vivenda nova.

Como recordo... as actividades de meu fillo. Judo.

2009-06-30T10:25:00.004+02:00

Recordo que desde moi neno, polo feito de ser grandullón, non posuía unha grande psicomotricidade.
Decidimos por iso que igual era bo que fose a practicar unha arte marcial, creíamos que deste xeito melloraría na súa capacidade de controlar os movementos, gañando coordinación e flexibilidade co cal adquiriría un mellor dominio dos seus movementos.
Tamén nos atraía a parte espiritual da actividade, pois formaríase igualmente como persoa. O que non tivemos moi claro era qué arte marcial, pero no colexio so podía escoller Judo. A favor desta estaba o feito de ser Olimpica.
Co tempo a decisión pareceu acertada.
Tiña un monitor excelente: Marcial Romero. Acudía unha vez por semana a clase. Durante o ano celebraban dous eventos, un o final de ano no Pabellón das Travesas e outro entre abril e maio, normalmente no Pabellón de Bouzas. Ambos eventos destacaban polo éxito de público, a perfecta organización e enorme "fair play" no que se desenrolaban. Sempre me sorprendeu o orden co que se desenvolvía todo, tendo en conta de que o número de nenos superaba os 1.000 e nunhas idades na que son moi inquietos.

Como recordo... a experiencia de buscar traballo.

2009-06-29T10:22:00.003+02:00

O primeiro que fas e refacer o teu Curriculum Vitae e crear unha Carta de Presentación.
Optei por poñerme en contacto con consultoras que buscasen perfiles como o meu. Algunhas responderonme e outras non.
Do mesmo xeito engades a "Favoritos" unha serie de portais de Busqueda de emprego e vas facendo un seguimento das ofertas. Pronto dinme conta da época na que estabamos. As ofertas eran escasas e ademais repetianse de feito sistemático o cal che daba que pensar, que ou ben non existían ou eran procesos de selección moi longos.
Proliferaban sobre todo modelos de contratos para autonomos.
Todo normal nun momento de gran demanda de emprego e pouca oferta de traballo, o que fai que as condición sexan moi pobres.
Ante isto a mellor opción e ir aproveitando o tempo para abrirte camiño naquilo que che gusta.

Como recordo... as actividades de meu fillo. Natación.

2009-06-28T10:53:00.002+02:00

Empezou nesta actividade a través do Colexio. Primeiro na piscina do Naútico e despois na do CUVI.

O precio era económico. Pagabas unha cuota anual duns 60 euros por asistir unha vez por semana durante 10 meses. A idea de envialo foi para que aprendera a nadar de xeito correcto e se despois lle gustaba ou tiña cualidades seguise por aí.

Enseñabanlle tódolos estilos e a clase consistía en practicar, practicar e practicar. Como premio o final de cada curso entregabanlle uns cabaliños que simbolizaban a superación dops cursos, o equivalente os cinturóns nas artes marciais.

Como recordo... a viaxe a Paris.

2009-06-26T22:29:00.006+02:00

Dia 1.
Saimos con certo retraso pero íamos con tempo suficiente para coller o vo en Oporto.
Fomos ata Viana do Castelo polo Autopista e da aí desviamonos hacia a A28 para ir pola autovía e aforrar peaxes.
Chegamos a Oporto en 1:30 aprox. Deixamos o coche no aparcamento exterior. O aeroporto de Oporto é un edificio moderno e funcional.
Subimos hacia a zona de saidas. Deunos tempo a tomar algo na cafetería, cara como todas.
Os puntos de control pasámolos coa soa incidencia do xustificante que levaba meu irmán para as mediciñas, ó cal lle deron varias voltas por dicir algo. Non nos pesaron as maletas nin comprobaron o tamaño.
O avión chegou con retraso, co cal o noso vo tamén se retrasou. Con Ryanair, baixan uns e suben outros de inmediato como se fose un autobús.
O vo foi tranquilo, so cunhas pequenas turbulencias o cruzar o Atlántico. Tivemos ocasión de sobrevoar a Ria de Vigo e maravillarnos coa estampa das Illas Cies e as de Ons.
Chegamos a Beauveais cun día que amenazaba choiva. Este aeroporto semella de xoguete e completamente desorganizado. Nos tempos que corren é unha falta de respeto que nalgúns sitios poñan tantas trabas de seguridade e que outros parezcan "unha feira". Sendo un aeroporto diminuto ten un tráfico importante.
Compramos algo na cafetería e levamos o primeiro o primeiro susto. Un perrito 5 euros, un café 2,90 euros...
Marchamos a recoller o coche que tiñamos reservado. Un Peugeot 207 SW, a estrenar, con teito de cristal.
Ó final alquilamolo GPS por 45 euros.
A primerira impresión de Francia foi satisfactoria. Moi verde, moi agrícola e moi organizada.
Diriximonos o Hotel por unhas boas estradas atopando algunha retención. Chamaume a atención os muros de vetexación nos laterais das carreteras como pantallas acústicas e tamén a perfecta disposición dos tendidos eléctricos interferindo o mínimo na paisaxe.
No GPS marcamos unha dirección errónea, pois non sabíamos cal era o concello-cidade do hotel, e erroneamente levounos a unha zona de París con igual nome. Era un parque precioso. Perdidos non tivemos mais remedio que preguntar. Deuse a casualidade que lle preguntei aun taxista que se dirixia a zona do hotel. Moi amable permitiunos que o seguisemos. É curioso o factor sorte, pois estabamos a unha distancia duns 20 km do hotel.
Chegamos o hotel a media tarde. Por fora tiña moi bo aspecto. A recepción foi bastante fria, non moi amable. As habitacións eran comodas, funcionais pero algo pequenas. Un lugar perfecto para descansar.
En principio pensara en utilizar pouco o coche e movernos no RER ou no Metro, así que acudimos a estación máis próxima do RER. O precio deste era de 3,6 por persoa, para entrar en París. Non compesaba.
Por certo o hotel estaba camiño do aeroporto Charles de Gaulle, no centro de exposicións, na zoa de Roissy in France.
Esa tarde marchamos a París. Salvo algunha retención a entrada, circulabase moi ben. Pasamos por diante do Estadio de Saint Denis. Como tiñamos fame, entramos nun DIA a comprar. Os precios eran parecidos a España. Si me chamou a atención o pestilente cheiro da zona de queixos e a boa calidade da fruta en relación co precio. Por certo, para pagar o cliente pasaba directamente a súa tarxeta e non firmabas nada.
Comemos algo o lado do coche e continuamos para aparcar a 20 metros da Madelaine.
Iniciamos unha camiñata facendonos foto en cada esquina. Seguimos ata a Plaza da Concordia para tomar contacto coa maxestuosidade de París. Cruzamos o Sena, fascinados pola cantidade de barcos que navegaban, nos cales se celebraban todo tipo de eventos. Bodas, banquetes varios, música...
Camiñamos pola orilla co obxetivo de chegar ata a Torre Eiffel, que de lonxe non impresiona tanto como de cerca.
París é unha cidade preciosa, non me cansarei de repetir, chea de espacios únicos, concebidada para o disfrute, cun ritmo cadencioso, marcado por un Sena silencioso que o enche todo de Romanticismo... cando digo todo, é todo. Paseos perfectos, pontes perfectas, arbores perfectamente aliñados, fachadas limpas, cafes con terrazas orientadas hacia a rúa para contemplala vida...
Como dicía camiñamo ata chegar debaixo da Torre Eiffel. O entorno desta está moi coidado e a súa cor tirando a dourado dalle un aurea especial.
Decidimos poñernos a cola para subir. Agardamos bastante tempo, pois aínda que xa anoitecía eramos moitos is que desexabamos subir. Chegado o momento subimos ata o segundo andar polas escaleiras. A subida é levadeira non experimentas ningunha sensación de vértigo.
Xa arriba, en ascensor chegamos ata o punto máis alto accesible. Os ascensores son da marca Otis. O ascensorista para non aburrirse aprovita os cortos viaxes para ir lendo un libro. Cando chegamos o máis alto recordo que a primeira reacción de meu fillo foi dicir: "Isto é como ir en avión". Xa anoitecera. París, plano como un plato, estaba todo iluminado cunha luz suave que non producía demasiada contaminación lumínica. O ceo limpo permitía disfrutar de toda a súa magnitude.
Neste último andar había duas cousas que me chamaron a atención. Había fotos da parte hacia onde estabas mirando cos monumentos máis emblemáticos sinalados para que poideras orientarte e tamén na parte superior figuraban o nome das cidades coa bandeira do pais e a distancia kilometrica a que nos atobamos. Curioso orientarte ata Madrid, Moscu,... un xeito de recordarlle o viaxeiro a súa casa.
Desendemos con calma facendo as últimas fotos. A esa hora os xardín que rodean a Torre estaban cheos de grupos de xóvenes tirados no cespede falando, rindo...
Nos regresamos hacio o coche. Cruzamos o Sena e pasamos por unha rúa chea de tendas de alta costura, de decoración exquisita. Xa nos Campos Eliseos a algarabía na noite do sabado era tremenda, coche por todos lados pitando... ambente de festa.
Levados pola emoción non foramos conscientes do moito que camiñaramos, co cal cando chegamos o coche estabamos agotados. De aí o hotel.
Día 2.
Costouno madrugar. Fomos hacia o centro e aparcamos a 100 m da Torre Eiffel. Achegamos a oficina do Bike Fire Tours para facer a ruta en bici por París. Foi un percorrido agradable. O único pero foi que o guía que nos levaba non falaba español, co cal nos perdemos a súa explicación. Unha pena pois polo sua linguaxe xestual e pola reacción dos compañeiros do grupo o contido de súa locución debeu ser moi interesante.
O percorrido durou unhas 4 horas, e vimos os principais iconos da cidade. É unha sensación maravillosa pasear por unha cidade creada para disfrutar, con espacios amplios e maravilloso para disfrutar do ocio. Que gran idea encher os parques de sillas, permitindo organizar tertulias de diversos tamaños.
Comemos nun restaurante libio. A comida "nin fu nin fa", mistura de comida oriental e fast food. Pola tarde marchamos hacia Montparnasse, tomando como referencia Notredame. A zona estaba invadida de xente, pois celebrábase o Día da Música.
Notredame é a reina no medio dun entorno precioso.
Alí cerca chamounos a atención un grupo de xente facendo fotos. Achegamonos e todos tiñan na man trozos de bizcocho o cal viñan a comer uns diminutos paxaros. Avispado eu, saquei un trozo de pan de molde da mochila. O éxito foi nulo. Un señor amablablemente retiroume o pan e deume un trozo de bizcocho. Fartamonos de facer fotos. O final dinlle propina o señor.
Paris estaba abarrotado. En cada esquina tocaba un grupo musical facendo todo tipo de estilos. Grupos e interpretes de todas as idades.
Aproveitamos para recorrer rúas preciosas, visitar monumentos, pasear polas ribeiras do Sena, coñecer xardíns inmensos e disfrutar da tranquilidade dun bullicio sempre dentro das canles do respeto.
Os únicos alborotos chamativos protagonizaronos xovenes en coches pitando ondeando unha bandeira que no momento non recoñecín pero que comprobei que era de Arxelia. Tamén o día da festa, 3 tipos paseabanse cunha guitarras eléctricas e uns potentes altavoces as costas facendo un ruido atronador e interrumpindo as actuacións, semellaba unha protesta.
Cenamos nun restaurante que pretendía ser griego, pero quedaba en mero intento. Retiramonos as 2 da madrugada cheos de emocións.
Día 3.
Levantamonos cedo para chegar a Eurodisney para a apertura. Así foi.
Tomamos uns cafés no Starbucks da Village.
Eurodisney ten uns escenarios espectaculares pero non deixa de ser un Parque de Ocio como outros, imposible de disfruar nun so día, cheo de longas colas e múltiples formas de sacarche os cartos.
Por certo, apenas hai espectaculos, e as mascotas non son excesivamente amables, quizás se vota en falta que vaian acompañadas por un axudante que organice a xente para o tema das fotos.
Fomos en bastantes atraccións, sobre todo nas principais.
Como digo os escenarios espectaculares e cheos de fantasía.
De regreso paramos en Paris para cheirar Montmartre, co Moulin Rouge. Un ambente totalmente diferente... non quería marchar de París sen catar os espacios de Rayuela... coas súas ruas cheas de vicios de todo tipo... nun visto e non visto continuamos camiño...
Intentei repostar, pero a esa hora so estaba permitido con tarxeta e coa axeitada a cada gasolinera.
Día 4.
Madrugamos para chegar sin incidentes o Aeroporto. En Francia amanece antes. A viaxe de regreso foi perfecta cun día esplendido. Chegamos a Oporto con tempo para pasar polo Ikea e comer en Vila do Conde.
De regreso quedei durmido. Cando despertei estabamos en Lobios a 150 km da casa e a punto de quedar sin combustible. Quen o diría, viaxe Oporto-Vigo, con autovía directa e aparecer en Lobios, no cu do mundo, practicamente sin combustible.
Por sorte puidemos reconducir a desfeita e chegar a casa antes da noite.

En xeral a viaxe foi perfecta, sin incidentes e aproveitando o tempo a tope.
O sinsabor que me queda e non ter atados os lugares para comer e non xestionar mellor a organizacion para non caer en gastos absurdos, que o final son os que merman as posibilidades de facer máis viaxes.
Ocurre tamén que cando marcas un plan moi estricto os compañeiros de sintense incomodos e xera conflicto.
Non sei se é o plan ou o xeito de trasmitilo ou quiza o non involucralos neste, pero e algo sobre o que reflexionar e mellorar para evitar conflictos.

Como recordo... a obsesión por ler periódicos.

2009-06-17T22:34:00.003+02:00

Nalgún libro, creo que na autobiografía de Alfonso Guerra, el dicía que a "información era unha gran fonte de poder".
O mellor por iso a miña obsesión por ler periódicos. Pensaba que domiñar a actualidade dábame capacidade para desenvolverme con maís éxito na vida cotián.
Recordo que houbo unha época que compraba 2 periódicos o día. Como non me daba tempo a leelos iaos acumulando en caixas. Cando atopaba tempo íaos lendo con retraso.
Era curioso, a min ler un periódico ocupabame moito tempo, pois repasaba folla por folla, e sobre todo facinabanme os artigos firmados.
Isto supoñía adicar moitas horas, co cal lía noticias cando xa deixaran de ser noticia.
Recordo ler a Juan José Millás, Paco Umbral, Eduardo Galeano, Gabriel Albiac, Carlos Carnicero... moitos, moitísimos nomes dos cales chegou un momento que domiñaba a súa temática e...
Despois desta etapa apaixonada non perdín o costume de ler a prensa todolos días, o cal a primeira hora convertíase nun dos momentos maís gratificantes.
A consolidación de internet foi mudando ese hábito.

Como recordo.. o meu fillo con 8 anos no colexio.

2009-06-17T22:24:00.002+02:00

Levaba no Colexio Martín Codax desde o inicio da etapa escolar.
Entre o método de ensinanza bastante novidoso do centro e a distancia temporal cos meus anos de estudiante, trataba de non interferir na súa aprendizaxe por medo a confundilo.
Convertinme nun observador da súa evolución, as veces coa inquedanza propia de quen non ve avances pero finalmente contento dos resultados e sobre todo da consolidación destes sobre a base da lóxica.
Recordo que, según os profesores, meu fillo era bastante falador, precipitado na resposta, despistado e amante do esforzo xusto. Pero en xeral non tiñan queixa pois aprendía sen ningún tipo de dificultade.

Como recordo... cumplir os 36 anos.

2009-06-16T09:50:00.003+02:00

Foi un día normal. Quizás o máis anormal foron as poucas felicitacións que recibín (Tan so Sergio, ex-compañeiro de traballo, miña muller e meu fillo).
O tema era para reflexionar... algo non debía estar facendo ben. Ou ben non promocionei axeitadamente o día ou ben dalgún xeito estaba facendo pouca vida social ou ben "cada quén recolle o que sementa". Da que pensar.
Como dicía foi un día normal. Seguindo o programa. Como todolos luns prestando un pouco máis de atención as ofertas de traballo. Enviei algún curricullum pero non había nada espectacularmente interesante.
Así pasei a mañá. A última hora quedara co Administrador da Comunidade para facer o trámite do Banco, firmar o Acta de Reunión e exercer xa de Presidente.
Pola tarde quedara con Fon para facer a "Senda da Auga" e prepararnos para a aventura do Camiño de Santiago.Esta ruta de dificultade baixa discurre pola antigua traida de augas de Vigo entre Vigo a Reboreda (Redondela), unha vez alí baixamos a Redondela e voltamos pola nacional hacia Vigo. En total 4 horas de entrenamento para "facer cú". Chegamos. Baño na piscina. Cena con champán. E..... E a durmir.

Como recordo... a Pastelería das Pozas.

2009-06-15T16:27:00.003+02:00

Tiña un tamaño considerable e dende a súa apertura encheu a zona de un cheiro agradable a hoxaldre.
Recordo que nos días de color, sacaban a enfriar as bandexas cheas de palmeritas a un espacio cuberto que tiñan na porta do establecemento.
Este feito nos aproveitabamolo para coller "o descuido" algúns deses dulces. Moita veces estaban tan quentes que voltabamos o escondite coas mans vacias e algún queimazo.
Este negocio a verdade e que era curioso.
Nunha parte do recinto o dono construiu unhas cuadras para gardar cabalos e outros animais.
Tamén recordo que durante un tempo tiveron atado un mono a un pino enfrente a nave. Este estaba prendido por unha longa corda e nos pasabamos moitas tardes xogando con el, sobre todo tentando burlar os seus arañazos.
Aínda hoxe teño curiosidade por saber quen era o dono de ese negocio.

Como recordo... ir a xogar a chave a do Marquieres.

2009-06-14T22:19:00.001+02:00

No barrio da Fontiña había un Bar que lle chamaban o do "Marquieres". O Bar era o típico da epoca. Cun mostrador alto, cunha lousa de marmol, chea de marcas da tinta do viño. Detras acumulabanse unha fila de barriles de distintos tamaños. Practicamente so servían viño e algún refresco.O Bar estaba no baixo dunha casa que estaba nunha finca chea de viñas. Nun lateral da casa estaba o campo da chave.
Como sabedes o xogo consistía en lanzar os "pellos" (pezas planas e redondas de ferro) a unha distancia considerable para tentar darlle a "chave" (estructura de ferro en forma de cruz e con tres aspas xiratorias). Recordo que había xente experta no xogo, que practicamente non fallaba "pello". Nós, nos descansos, tentabamos lanzar algún "pello" sen moita sorte, pois para a nosa idade eran moi pesados. Facíamos tal forza que saían despedidos hacia o ceo, con perigo para nos na súa caida.
No verán, cando se cababan as viñas do arredor, era fácil que perderamos algún "pello" na terra blanda, pois enterrabanse desaparecendo de inmediato.

Como recordo... a Comunión do meu fillo (O Banquete)

2009-06-14T22:12:00.002+02:00

Cando toda a información que recibes sobre algo é positiva, confiaste e non das a suficiente importancia a algúns signos de alerta que te fan dudar.
Así sucedeu co lugar de celebración da Comunión.
Todas as opinións sobre o sitio eran favorables pero a min chamaranme a atención dous feitos. O responsable estaba nun estado de euforia "éxito" que o levaba a aceptar todo. E trasmitíame a sensación de estar traballando ó limite das suas posibilidades.
As sospeitas confirmaronse.
O día non axudou. O feito de chover cambiou toda a planificación. Estes foron algúns dos despropósitos:

- cando chegamos os nenos conducironnos a un comedor equivocado.
- na nosa mesa faltaban sitios.
- aproximadamente 1/3 dos comensales non tiña servido o pan e así estiveron durante un bo tempo.
- so había un camareiro para atender a 70 persoas. Principal problema.
- os pinchos chegaban a contagotas.
- partes da mesa estiveron bo tempo sen recibir ningún aperitivo.
- os langostinos viñan quentes, recien feitos.
- os percebes, algúns foron servidos crudos.
- as ameixas foron sustituidas por percebes sen previo aviso.
- a lubina a espalda non se parecía o que imaxinabamos.
- entre plato e plato pasaba unha eternidade co cal a xente perdeu o apetito.
- os nenos que deberían ser os primeiros en comer, recibiron o seu menú as 16.15
- a sensación de descontrol era total, non había plan B.
- un desbaraxuste total, no que cada corrección que se facía empeoraba todo...

A consecuencia foi unha frustración terrible. Desencanto. Noite sen dormir e unha rebaixa no presuposto dun 30%, por chegar a acordo, pois se me deixo levar polo instinto non houbera pagado nada.
Ainda así, o mellor foi a comprensión dos invitados e as gañas de pasalo ben e disfrutar do momento

Como recordo... a Comunión do meu fillo (Os regalos)

2009-06-13T12:30:00.003+02:00

O feito de facer a Comunión ten unha vertente social máis criticable pero inesquencible para o neno. É unha borracheira de felicidade en forma de regalos. Un momento irrepetible do cal creo ningún neno logra esquencerse.
Os regalos foron innumerables e variados, os cales paso a enumerar:

Unha habitación nova.
Libro recordatorio da Comunión.
Un bate, guante e pelota de beisbol, da marca Wilson.
MP5 da marca Energy.
Reloj Calipso.
Reloj Minister.
Reloj Quicksilver.
Camara Canon Ixus 85IS
Camara Casio Exilim EX-Z1
Botas de Futbol Nike
Camiseta FC Barcelona personalizada.
Patinete Surko Pro Road.
Lancha plastico Intex Club 300
Super Pinball.
Avión Radiocontrol Falcon.
Mochila Wii.
Mochila montaña.
Wii
Xogo Wii Sport
Xogo RockBand Wii.
Xogo Fifa 09 (2) Wii.
Xogo Mario Car Wii.
Xogo Family Party Wii.
Pack 2 volantes Wii.
Volante redondo.
Xogo e tabla Wii Fit
Barco Radio Control Racing Boat.
Diana dardos Sport Zone.
Xogos de inteligencia.
Balon de Futbol (2)
Canillera sde futbol.
Traxe comunión e zapatos.
Xogo PSP
Saco dormir.
TV LG M2094D

Como recordo... cando rompín a pelvis.

2009-06-13T12:03:00.004+02:00

Foi xogando o fútbol. Aquel día o partido disputabamolo contra o Bembrive no seu campo.
Durante a primeira parte cruceime a cortar un balón coa mala sorte de que un rival empuxoume e batín co poste.
No momento non sentín dor, so unha forte contusión.
Marchei camiñando para o vestuario debilitado. Xa alí perdín a consciencia.
Levaronme o Hospital Concheiro.
Despois das proba necesarias quedei ingresad0. Pasei o día ben pero a noite foi infernal e todo porque non sabía tragar pastillas co cal estiven escondendo todos os calmantes que me deron, pasando polo tanto unha noite con fortes dores ata que a enfermera deu co problema.
Recordo que apenas puden pegar ollo nin eu nin meu pai que quedara conmigo.
A recuperación foi lenta. Moitos días tumbado na cama sen levantarme, e despois unha tempada sen practicar deporte.
Foi maís dura a recuperación que a lesión, pois esforzaronse para meterme medo para que non fixera o que mais me gustaba facer: xogar.

Como recordo... a miña Despedida de Solteiro.

2009-06-12T16:58:00.012+02:00

Organizouna principalmente meu irmán. El encargouse de avisar a tódolos meus amigo. Tarefa complicada por ser bastantes e porque en diferentes fases da miña vida estiven máis ligado a un grupo que a outro.

Contratamoslle un autobús a Autocares Lucho. O conductor ese día era Jaime "O Né".

Non recordo exactamente canta xente estaba invitada, pero por imaxes que recordo, creo que bastantes.

O cea fora organizada en Sanxenxo e para facer máis levadeira a viaxe, levamos varias neveras de praia cargadas de bebidas, así cando chegamos a cear xa os animos estaban encendidos.

A mesa, de forma alargada, impedianos falar todos con todos, o que non impediu que todo discurrira de forma animada porque comer pouco comemos.

Houbo de todo, tarta graciosa, regalos chistosos, brindis... De aí marchamos buscando maís festa.

Xa na rúa atopamos con grupos de rapazas co intercambio de bicos e bromas.

Estivemos en varios locales da zoa. Por non variar acabamos en Canelas.

Poucas veces un recibe tantas felicitacións de rapazas e tantos agarimos e complacencias por parte delas, como cando saben que van camiño do altar.

Misterios das mulleres.

Deixo como mostra estas fotos, cara A e cara B das camisetas feitas para a ocasión.

Como recordo... xogar co Casa Panadeiro.

2009-06-11T20:06:00.003+02:00

Durante varios veráns xogar co Casa Panadeiro era un dos alicientes.
Presentamonos a bastantes Torneos de Fútbito de 24 horas, dos cales gañamos algúns.
Caracterizabase o equipo polo espiritu de loita (Oscar, Rubén, Juan, Tanucho, Beti, Dani), cunha boa garantía na portería (Sema ou David) e a calidade de Billy arriba para decidir coma ninguén.
Conseguiamos movilizar a medio barrio, que nos acompañaba alí onde xogabamos, incluso de madrugada.
O redor deste equipo vertebrabase parte da vida social da Capilla de San Mauro en boa parte do ano.
A nosa vestimentea era de color vermello con letra blanca.

Como recordo... ir a xogar a Petanca.

2009-06-10T20:55:00.005+02:00

Debía de ter entre 6 e 8 anos. Andaba como sempre detrás dos maiores.
Daquela os domingo íamos ata Torroso a un Bar onde tiñan un campo de Petanca.
Cun pouco de sorte deixabanos xogar un pouco. Nos sen saber as regras, o que facíamos era lanzar as bolas grandes tentando deixalas o mais cerca posible da pequena. Gañaba o que as deixaba máis cerca.
Entre o tempo de xogo, e a ida e a volta, pasabamo-lo Domingo.

Como recordo... o día da matanza.

2009-06-10T00:38:00.006+02:00

O día da matanza era un día de traballo e festa.
Coa proximidade do inverno e os primeiros días de frio era habitual, sobre todo na fin de semana, que todo o barrio dende ben cedo se enchera de berridos de porcos que estaban sendo sacrificados.
Cada casa tiña o seu matador. Na da miña avoa case sempre era o Quilino ou Servando.
O matador viña co seu coitelo, perfectamente gardado entre periódicos.
Os veciños organizabanse para axudarse uns os outros, sobre todo para agarrar os porcos.
A este poñianlle un gancho no fuciño e arrastrabano entre varios para bota-lo enriba do banco. Non era un traballo doado, pois os equipos non estaban nin coordinados nin igualados en forza.
O momento critico era aguanta-lo animal enriba do banco ladeado, e cravarlle o coitelo resistindo as embestidas das patas. Nin que decir ten que eran moitas as persoas mancadas eses dias e moitos tamen os porcos que se levantaban e botaban a correr.
O ritual di que do porco aproveitase todo, de aí que cun caldeiro recolleran o sangue para as morcillas.
Co porco morto e desangrado, botabase no chan enriba dunha base de fento. Prendiase lume para queimarlle o pelo e a pel mais curtida. Cunhas pallas de herba seca, coidabase de chamuscalo ben.
O seguinte paso era botalo enriva do banco para limpiarlle o chamusco con auga e frotando cuns cepillos ou coas tapas das tarteiras.
Xa ben limpo abriase. Este momento para min era asqueroso, non tanto polo espectaculo senon polo cheiro horrible que desprendían as entrañas.
Con cuidao o matador vaciabao aproveitando as visceras e as tripas delgadas.
Estas, inmediatamente eran limpiadas cun bimbio polas mulleres, con moito coidado de non rompelas.
Xa vaciado e limpo, levabase para colgalo nun sitio fresco, normalmente a bodega.
Cando remataba este traballo, xa caeran un par de botellas de viño blanco e un taquiño de carne do cocido que se estaba a facer.
O día de matanza acababa na casa dagún veciño, comendo o figado de porco frito encebolado, os collóns...
A esa hora o que mais e o que menos, xa estaba contento de mais.

Como recordo... as tormentas de neno.

2009-06-09T23:42:00.003+02:00

Recordo chover tardes enteiras sen parar. Entre lostregos e ventos rabiosos.
Esta situación poñia nerviosos tanto os nenos como os maiores, pois era habitual quedar sen luz moitas horas e o máis temido, que as tellas marcharan polo aire co perigo que supoñia isto, tanto para a xente coma para os fogares que quedaban a merce da choiva.
Recordo que era dia de xuntarse o redor da cociña de ferro cunha certa inquedanza.
O "Hortensia" non sei se polo nome quedou grabado na miña memoria.

Como recordo... a Comunión do meu fillo ( A Ceremonia)

2009-06-09T17:02:00.005+02:00

Recordo que a ceremonia foi longa, para os nenos e para os asistentes.
Iniciouse coa entrega por parte do pai dunha vela o neno o lado da pila bautismal.
Logo eles encamiñaronse o altar para sentarse detrás formando un semicirculo. Eles foron os protagonistas en todo momento, participando na ceremonia.
Na vestimenta, entre as nenas había uniformidade, mentres entre os nenos non había coincidencia
Houbo dous momento para recordar. A imposición por parte da nai dunha cruz, coa lectura dun texto por parte do pai. E a entrega por parte do neno dunha flor a nai.
Como dicia a ceremonia discurriu con normalidade, so destaca o feito de ser demasiado longa.

Como recordo... o partido contra outras parroquias.

2009-06-05T13:16:00.004+02:00

De nenos era habitual que no colexio organizaramos partidos para os Domingos entre distintas parroquias.
Recordo xogar contra os de Tameiga en Santa Filomena, no campo da festa. Este tiña forma de embudo con porterias de pao de eucalipto. No centro estaba o pao da festa. Deste xeito era habitual que sacase o porteiro e batese no pao marcandose en propia meta.
Cos de Torroso xogabamos no campo que tiñan o lado da escola unitaria. Ideal para pastar ouvellas era totalmente irregular e cheo de xuncos.
O noso era o mellor. Coñecíase como o de As Pozas, e no seu dia fora o campo do Planeta. O inconvinte era se chovia, pois estaba cheo de baches feitos polos coches das Gymkanas. Estes baches formaban charcos enormes dos cales non dabamos sacado o balón.
Como anecdota deste campo recordo que un dia xogando contra os de Torroso, o porteiro deles Juancho, caelle o largueiro na cabeza.
Estes partidos tiñan como alicientes o honor de gañarlle a outra parroquia e tamen que cada xogador poñía 25 ptas de bote, bote que levaba o equipo gañador.
A recollida do premio sempre acababa en pelexa.

Como recordo... o equipo Panadería La Mercedes.

2009-06-05T12:58:00.004+02:00

Houbo anos de un gran fervor polos torneos de futbito no verán.
A política deportiva da zona enchera os barrios de pistas deportivas. Estas aproveitabanse polas Comisións de Festas ou Asociacións para organizar torneos.
A modalidade era liguilla con eliminatorias finales. Uns xogabanse en 24 horas no fin de semana e outros o longo dun mes, pola tarde entre as 8 e 10 da noite.
Do primeiro que tivemos coñecemento foi do de Santa Filomena. Xuntámonos uns cantos e decidimos formar un equipo. Non tiñamos nin patrocinador nin equipaxe. Para isto fomos falar co dono da Panadería La Mercedes. Amablemente dixonos que foramos a Deportes González, que o encargaramos e lle pasaramos a conta.
Eleximos o color amarillo con letras negras.
Que recorde o equipo formabamolo: David, Juan, Oscar, Billy, Dani, Lois, Rubén e Juani.
Fixemos un bo torneo, pois alcanzamo-lo terceiro lugar. A copa evidentemente demoslla o patrocinador.
Este equipo foi a base para o que despois sería Casa Panadeiro.

Como recordo... o Alen Rock.

2009-06-03T21:02:00.005+02:00

Houbo unha época na que na Illa de Arousa celebrabase un festival de música alternativa nun espacio natural incomparable, o Alén Rock.
A primeira vez que acudín recordo que víñamos dunha boda. Podedes imaxinar o panorama.
Verán, día de calor intenso, explanada chea de polvo, punkies pululando e eu cos meus pantalóns de pinzas remangado e os meus zapatos de suela.
Cando chegamos estaba tocando un grupo naquel momento descoñecido, Platero y yo. Eramos poucos os que seguiamos o concerto. A xente prefería descansar a borracheira do día anterior na praia, lugar máis apetecible nese momento.
Nos acudiramos para ver en directo Los Enemigos e a Dover.
Nesa edición houbera bastante controversia pois estaba programada a actuación de Soziedad Alkoholika e fora cancelada, co mosqueo da cantidade de punkies que se achegaran.
Foi unha experiencia interesante, estar nun ambente Indie vestido de Pimpim.

Como recordo... vender mexilóns.

2009-06-03T19:25:00.003+02:00

Nunha das miñas escapadas a Illa de Arousa coincidín coa Festa do Mexilón.

No seu porto puiden ver in situ como os descargaban e os vendían a un precio de risa comparado a como se cotizaban nos mercados.

Ocurriuseme entón traelos para vender en datas próximas o Nadal.

Na miña inocencia o sistema a empregar era como vender os croissants para a excursión de Fin de Curso, e dicir, ir polas casas e anotar cantos kilos lle interesaba a cada veciño. A colaboración foi moi boa, diría que excelente pois case todo o mundo me compraba e a verdade e que analizando dende a miña experiencia actual, non deixa de sorprenderme, pois confiaban nun rapaz que lles traía un producto moi sensible as toxinas, coa única garantía da súa palabra.

Recordo que os mexilóns comprabaos nunha cetárea que había en Vilaxoan.

Negocio, negocio non era. Pois os cartos que o final me quedaban daban para cubrir gastos, pero sempre tiñas a ilusión de estar iniciando o negocio da túa vida.

Como recordo... o Barcelona 2009.

2009-06-02T22:48:00.007+02:00

Recordo o éxito do Barcelona no 2009 como a culminación dunha traxectoria iniciada moitos anos atrás.
A chegada de Cruyff a Barcelona como entrenador supuxo unha convulsión no fútbol español.
Foi recibido con ataques directos por outros colegas, xa que a súa condición de extranxeiro unia o feito de non contar con título para entrenar en España. Salvouno o feito de ter un ego a proba de bombas, pois logrou impoñer o seu estilo na desestructurada entidade catalana. Estilo baseado no trato exquisito do balón, na polivalencia de tódolos xogadores, na asociación, na permuta, no espíritu de futbol colectivo...
Despois de uns anos de exitos, xa con Cruyff na sombra, veu unha etapa de sombras, quizás por falta de talento, pero sen abandonar as raices.
Coa chegada de Rijkaard a institución deu un paso máis. Eu definiriao como o toque "Unicef", a cultura do talento, da búsqueda da excelencia sen afán de Gloria, deixando a conquista de títulos como un obxectivo secundario e creand un modelo de xestion do talento baseado no "deixar facer" que tivo momentos excelentes. Ata que Ronaldinho perdeu o sorriso.
Tiña pois o Barcelona, talento, estructura, Unicef... so faltaba un lider visionario capaz de guiar tanta enerxia positiva hacia un fin común.
E de repente chegou Pep, e todos os que tiñan que crer, creron, e chegaron os resultados...
Beleza, comunión cooperación... titulos.

Como recordo... ir a praia a Cesantes.

2009-06-01T19:21:00.003+02:00

Recordo ir a praia de neno os Domingos a ultima hora da mañá. Bañarnos en Cesantes cun agradable cheiro a croques.
Cesantes con marea baixa deixaba o descuberto unha enorme tira de area, salpicada de innumerables cunchas, coas que tiñas que ter cuidado, pois escalazaban os pes.Por contra se te adentrabas no mar tiñas que camiñar un bo treito pisnado un pastoso fango ata que a auga te cubrise por encima da cintura.Cando eres neno no tes apenas medos, pois camiñaba decidido polo fango sen medo a atopar algún animal descoñecido ou topar cunha ancora.
Pasabamola mañá xogando o futbol na orilla, dando algunhas brazadas na auga ou si tiñamos sorte e había algunha gamela preto da orilla, mergullándonos desde enriba.
Inolvidable aquel cheiro a croques e os baños de mañá

Como recordo... a miña primeira reunión de Comunidad.

2009-06-01T19:02:00.003+02:00

Cando compramos a primeira vivenda todo foi moi rápido. Un curso intensivo.
Recordo que a primeira reunión de comunidade a que asistín non tiña nin idea dos criterios que rexían a División Horizontal, nin das cargas que esta supoñía.
Por esta circunstancia, sólo a min se me ocurre plantexar na reunión que como non viviamos habitualmente no piso non deberíamos pagar comunidade.
Case me comen os veciños, non tanto pola tontería que dixera, senón porque o fixen nun tono no que denotaba estar convencido de ter este dereito.

Como recordo... a experiencia QDQ (Formación).

2009-05-29T15:59:00.003+02:00

Recordo que doi unha das razóns que mais me motivou a apostar polo proxecto QDQ.
Enviaronnos 5 semanas a Madrid, a un hotel, o NH Barajas.
Unha vez alí, recibiunos un tipo, responsable de Marketing, de nome Manuel, creo recordar, todo impetu, demasiado impetu, asi durou o que durou na empresa.
Entre os formadores estaban unha xovencísima María Delgado, todo dulzura, Nacho, clavado o humorista "Flo", Carbajo, típico madrileño "ejque", e Zulueta, amaneirado e recordado pola frase "esto parece una cumbre Chechena" para definir o caos.
A parte de Roll-plays veu a dala Carlos Soláns, fundador-director comercial-resposable do plan de Excelencia dentro da empresa.
Soláns era un tipo que non te deixaba indiferente, unhas das suas perlas foi "una venta no finaliza hasta que el cliente renueva el año que viene".
Como dicía, ó curso chegamos xente de toda España: Asturianos (Miguel Angel, Javi e Isabel), de León (Javier), de Burgos (Marcos), de Valladolid (Paco e Marisol), de Canarias (Nicolás) de Madrid (Isabel), do Pais Vasco (Txema) e de Galicia (Miguel, Paco, Eu e Mario)
Logo formamos piña, porque o que maís e o que menos entraran nunha empresa da que apenas tiñamos información e coas mesmas necesidades económicas.
Tódalas tardes reuniamonos a cear nun local de tapas rexido por unha señora de Arévalo.
Pasamos momentos moi bos durante o curso. Cinco semanas dan para compartir moitas experiencias, incluso chegamos a facer unha queimada e celebrar unha cea no restauramte de meu primo, daquela en Atocha.
Tamén houbo tempo para aprender, pero foron tantos os contidos recibidos en tan pouco tempo que cando saín do curso e me enfrentei coa rúa, tiña tal confusión que non daba pe con bola.
Sobre todo co tema do UDAC: 35 SU, 70C, 55BD... o número de caracteres, a alfabetización... un gran lío.

Como recordo... a experiencia QDQ (Selección)

2009-05-28T17:55:00.003+02:00

A medida que se achegaba o nacemento de meu filo empecei a plantexarme a posibilidade de buscar un traballo que me aportase maís estabilidade e un proxecto de futuro.
Así, acerqueime un día a unha consultora, EGA, daquela na Avenida da Hispanidade. Presenteime e solicitei que me incluisen nos procesos de selección que tivesen abertos e que poidesen encaixar co meu perfil. Despois de cubrir infinidade de test tiven unha entrevista con Emilia, moi amable por certo.
Con total franqueza faloume das posibilidades que habia, en concreto tres: A primeira era traballar cunha empresa de pinturas facendo labor comercial, a outra opción era cunha consignataria de buques, como enlace comercial. Para esta descartoume de inmediato, polo escaso nivel de inglés. A terceira opción era QDQ, empresa que non coñecía e que se adicaba a un negocio para min inédito. Así foi como acudín a entrevista.
Esta desenrolouse nas oficinas que a empresa tiña na Rúa Uruguai.
Nunha mesa redonda, sentámonos Jorge Rivas, Fernando Aparicio e eu. A entrevista foi distendida con algún momento de tensión. Sobre cando inocentemente me puxen a criticar o monopolio de Telefónica para quedar ben, descoñecendo que ambos traballaran para TPI. Aínda así fun seleccionado.

Como recordo... a Excursión de Fin de Curso.

2009-05-28T17:23:00.005+02:00

En 8º de EXB existía a costume de realizar unha excursión. Aínda que Educación esixía que o fin fose cultural a nos movíanos máis un interés lúdico.
Para financiarnos traballabamos todo o ano a destaxo. Os Domingos pola mañá vendíamos croissants pola parroquía, a tempo para o almorzo.
Non faltabamos a cita, chovese, fixese frio ou sol. Tamén vendíamos rifas, e todo tipo de tonterías. O tema era subencionarnos o importe do billete da viaxe.
A excursión duraba 8 días, con tódolos gasto pagos. Despois de varias votacións acordaramos chegar ata a Costa Brava, San Feliu de Grixols.
Da viaxe recordo que a primeira parada fixémola en Tordesillas. Dalí a Madrid, para despois pasar Calatayud (¿preguntar por la Dolores?) facendo parada en Zaragoza, para continuar ata San Feliu pasando por Barcelona. De regreso, case dun tirón, paramos en Burgos. Moitos kilómetros e moitas horas de autobús, que aguantamos bastante ben, pois aproveitabamos para descansar das noites de festa e velas paisaxes todas novidosas.
¿Qué me quedou da viaxe?. Pois, a festa pola noite nos hoteis. Fumar as escondidas. Moitas catedrais. O Parque Güell, o Mosteiro de Pedra...as rapazas de Fuenguirola e duas anécdotas.
A primeira. Unha noite no hotel, mentres todos estaban xa ceando, Alberto, Quique máis eu, quedamos pechados no ascensor. Despois de buscala forma de avisar sen éxito, forzamo-la porta , e cun risco que non valoramos saimos polo oco do ascensor. Un perigo.
A segunda. Foi unha broma que nos gastaron os mestres que nos acompañaban, por certo, D. Jose e D. Eduardo. Xa de regreso, colleron o micro do autobús para dicirnos que lle chegara un aviso do hotel no cal advertían que desapareceran algúns obxectos, e que nos ía deter a Garda Civil para rexistrar as maletas. Ante a nosa incredulidade, dedidiron deter o bus nunha area de servicio e que cada un de nos abrise a maleta para o rexistro.
Recordo a perfección as caras de preocupación que tíñamos e como nos mirabamos uns os outros con desconfianza. O principio collémolo a cachondeo pero o final o que máis e o que menos pasou por un bo apuro.
Isto e o maís salientable.

Como recordo... os Xogos do Condado.

2009-05-27T19:51:00.003+02:00

Na miña época de EXB, celebrabase unha competición entre colexios moi interesante e creo que fructífera para captar talentos.
Que recorde, foi a única iniciativa que vivín que servise para impulsar a práctica do deporte en edade escolar.
Os Xogos do Condado eran un evento deportivo co que no sentíamos moi identificados, pois permitianos competir con outros rapaces e defender con orgullo o noso colexio.
En función das instalacións que tivese o centro organizador competiase nunhas disciplinas ou noutras.
Eu recordo acudir o Quiroga a xogar o balonmán, o Castro Mos a xogar o baloncesto, no Peña de Francia corrin en relevos e no Chans de Bembrive na competición de campo a través.
Normalmente sempre colaboraban algunhas marcas patrocinadoras, aportando algún producto que servese de merenda. Cola Cao, Larsa, Coca-Cola, Nestle, Bimbo...
Eran as nosas Olimpiadas...

Como recordo... aquela serie sobre Verdi.

2009-05-27T19:32:00.004+02:00

O día que a emitían creo recordar que era os Venres pola noite. A miudo quedabame eu só a vela na vella TV Sanyo vermella de 14" que tiñamos na cociña. Por certo, a única.
A casa, aínda que nova, non contaba con antena de TV co cal a calidade da imaxe deixaba que desexar. A pantalla estaba chea de choiva, con todo, coa costume adaptabaste a esta visión e non che impedía seguir a película.
Sentabame frente a TV nunha silla, cunha banqueta pousada no chan para apoiar os pes e estar cómodo.
Como dicía, recordo ver unha seria sobre a vida de Giuseppe Verdi.
Atraíame do guión a historia dun home vivindo na incomprensión a espera dun feito que trocase o seu destino e lle dera popularidade. Isto é o que recordo, estar en vilo durante boa parte da película, para disfrutar dun momento máxico con Va pensiero da ópera Nabucco, co aplauso fervoroso do público.

Como recordo... o quinto mes no paro.

2009-05-26T22:54:00.004+02:00

Despois de mandar moitos curriculums a distintas consultoras a nivel nacional, neste quinto mes escomencei a obter algún resultado en forma de entrevista de traballo.
A xa comentada con Cosmomedia, despois con CIP Formación, co grupo Cosmético Prodipel...
O balance xeral era o esperado. Na situación actual as empresas estaban optando por unha moderación salarial e todas as iniciativas para crear emprego realizabanse dende a prudencia.
O proceso de selección duraba maís de o debido, sendo habitula que aparecesen e desaparecesen ofertas de traballo. Algo lóxico tendo en conta a inestabilidade económica e a constante corrección das previsións de ventas nas empresas.

Como recordo... a anécdota co móvil

2009-05-26T22:24:00.004+02:00

Recordo que un día averiouseme o móbil, e fun a tenda do proveedor para que me deixaran outro. Ata hai todo normal, o curioso e cando o encendo e escomenzo a ver as mensaxes que ten na memoria. Quedaran rexistrados os suficientes para escribir unha romántica historia de amor. Un tal Nico que quere a Amanda. Os complexos de Amanda insatisfeita co seu aspecto. Repitese en moitos "hoy me veo fea". Polo tono das mensaxes semellan xovenes adolescentes, non o sei...
e curioso, como de forma tan casual te atopas participando na vida de outras persoas.

Como recordo... as divesións de meu fillo con 8 anos.

2009-05-24T21:52:00.005+02:00

Nintendo DS, WII, Play Station 2... e xogos cun precio medio de 50 euros... así e como fun criando a meu fillo. Un día botei contas e había uns 1.200 euros en xogos. Nunca se me deu por cuantificar en cartos o valor dos regalos-xoguetes recibidos en 8 anos de vida. Estou seguro que o resultado me produciría un gran sonroxo...
Todo esta desproción foi desenrolando no seu carácter un afán por ter, por ter aquilo que todos tiñan, simplemente por telo.
De todos estes aparatos o que maís horas de uso lle sacou foi a Nintendo DS, por duas razóns, pola movilidade e variedade de xogos.
Tanto a Play 2 como a WII so eran realmente divertidas condo participaban varios no xogo.
Creo que ter contacto con este tipo de diversión si lle aportou algunha cousa positivas. Contacto coa tecnoloxía, intuición, mentalidade asociativa, e unha certa familiaridade cos retos.
Pero bueno, co tempo gozarei dunha mellor perspectiva para emitir un mellor xuizo.

Como recordo... o discurso de Steve Jobs en Stanford.

2009-05-23T23:44:00.003+02:00

Un dos discursos que maís me influiu nesta etapa da miña vida foi o que pronunciou Steve Jobs, CEO de Apple e Pixar, na Universidade de Stanford.
Incide en reafírmase na necesidade de buscar a Lenda Persoal de cada un, como fonte de motivación e motor da realización persoal.
Arremete con sinceridade e humildade contra tódolos canóns establecidos, provocando unha emoción poucas veces igualada o crear unha simbiose perfecta entre a parte persoal e a profesional.
Unha historia de éxitos e fracasos, de continuo cambio, plans truncados... e unha mensaxe cun profundo desafío:
"Seguide famentos, seguide alocados"

Ahi queda...

Como recordo... aquel día na Festa da Rocha

2009-05-22T15:13:00.012+02:00

Un ano fomos, como xa fixeramos cos nosoS pais, a comer a empanada o luns da Festa da Rocha. A tradición era celebrar unha cea campestre a base de empanada, viño e festa; nas ribeiras do Miño o seu paso por Caldelas de Tui.

Nos, mellor dito, a única intención ca que chegaramos alí, fora para continuar un fin de semana de festa.

Fixemos o tolo canto quixemos subindo en todo tipo de atraccións coma nenos e vacilando canto pudemos.

Recordo que nos pasou unha anécdota bastante simpática. Nun momento dado estabamos parados xunto a atracción coñecida como Pulpo. A nosa pinta debía de ser bastante desaliñada, pois se noS acercou un grupo de vellos para preguntarnos se podían subir. Nos complacientes dixemoslle que si, que se sentaran de dous en dous e que respetasen as normas de seguridade, que os invitabamos a unha viaxe.

Así foi, subiron todos, cada un coa súa parella, ata ocupar case que todolos coches da atracción.

Cando chegou o Machado (xitano portugués feirante) e pideulles as fichas, ningún a comprara.

Todos nos sinalaban a nos como responbles.

O "Machado", facendose os xordo, foinos votando un a un da atracción entra as nosas risas.

Evidentemente desaparecemos.

Como recordo... a boda de Billy e Cristina.

2009-05-21T16:33:00.005+02:00

As bodas de tarde que empezan pola mañá remantan converténdose nunha boa noite.

A Ceremonia foi polo civil e celebrouse no Concello, oficiada pola entón Alcaldesa e veciña Mª Jesús Escudero.

A sala estaba chea de caras coñecidas o cal daballe un carácter moi familiar, semellabamos estar no salón da sua casa.

De alí marchamos para o lugar da comida, neste caso unhas bodegas cunha construcción moi apropiada para estes eventos: Bodegas La Val.

A boda sobresaiu polo ambente. Moita xente xoven con gañas de pasalo ben , que desde o principio animou a comida creándose o escenario axeitado para que o tono da festa fora de menos a máis.

Como momentos para lembranza o recibimento dos noivos por un bo número de invitados ataviados con camisas "hawaianas" e instrumentos de xoguete, simulando unha animada orquesta caribeña. Tamén destacar as constantes interrupcións da comida para alzar unhas pancartas que poñían "te mazo" e adiantaban unha e outra vez unha canción de Camela a todo tren.

Como dicía todo transcurriu nun ambente de festa ata ben entrada a madrugada.

Quén máis e quen menos abandonou o local nun elevado estado de euforia e cun gran sabor de boca.

Como recordo... o concerto dos Dire Straits.

2009-05-20T19:57:00.005+02:00

Dende que me regalaran o cassette do "Brothers in arms", convertíramae en seguidor de Mark Knopfler. Fora comprando pouco a pouco toda a súa discografía, máis cun interese coleccionista que de fervente devoción musical.
En todo caso, telos en Vigo, colmaba as miñas aspiracións de por primeira vez acudir a un espectáculo musical de primeira liña.
Foi un 20 de agosto en Balaidos. Acudín con meu primo Carlos, e entre o tarde que saímos e o caos de tráfico que nos atrapou en Vigo, chegamos encima da hora.
Non me agradou chegar sobre a hora, pois non tes tempo para ubicarte ben e non disfrutas do preámbulo do espectáculo, pois co tempo aprendín que forma parte deste deixarte levar por ese fervor "in crecendo" que te vai conquistando..
A noite, extrañamente para a época, foi de choiva, de persistente choiva.
A pesar de que houbo unha boa entrada non teño a certeza de que o espectáculo levantara moitas paixóns, polo menos a min.
Deronse duas circunstancias que poida que afecten a miña opinión. Descoñecía o albúm "On every street" que estaban a presentar e por outra parte, co tempo, cheguei a conclusión de que cidades como Vigo quedanse cortas para ofrecer este tipo de espectáculos, pois aínda que enchan o estadio, o público é variopinto e non alcanza a homoxeneidade de Madrid ou Barcelona, onde os verdadeiros fans peleanse polas entradas.
Este último aspecto fai que a comunión intérprete-público sexa total e o espectáculo redondo.
Abrían o concerto co "Calling Elvis".

Como recordo... o "Porquiño" de Caixavigo.

2009-05-20T19:35:00.005+02:00

De neno tiven un peto como o da foto. Bueno, non era exactamente igual. O meu regaláramo a Caixa de Aforros Municipal de Vigo e este é de Caixanova.

Recordo ter unha conta nesta Caixa de Aforros na cal ía ingresando os cartos que acumulaba no peto.

A os nenos, polo menos a min, inculcaronnos a virtude do aforro como mecanismo para poder acceder os caprichos que nos tentaban.

Duro a duro, peseta a peseta, xuntábamos s cartos necesarios para comprar a bicicleta, o scalextric, a moto... o certo e que ingresaba-lo cartos sen perder a esperanza de conseguir o antoxo, aínda que o tempo pasaba e ías adaptando o obxectivo a túa edade sen alcánzalo. Primeiro a bicicleta, logo o scalextric,... máis tarde a moto.

Duro a duro, facíase imposible, pero si prendía en ti o hábito do aforro.

Nos tempos actuales dende onde o estou contando, a ausencia da virtude do aforro é unha lacra que está detrás da crise financieira na que estamos metidos.¿Quén mataría ós "porquiños"?

Como recordo... a Residencia de Estudiantes (Parte 1)

2009-05-19T16:57:00.004+02:00

Recordo que durante o primeiro ano e medio que estiven estudiando en Ourense vivin na Residencia de Estudiantes da Praza das Mercedes.
A Residencia era un espacio cómodo para vivir. Un edificio antiguo perfectamente restaurado, situado a un paso do centro da cidade e a menos de 10 min. da Facultade. Tiña un claustro central axardinado. Na planta baixa repartíanse recibidor, comedor e biblioteca, así como diversas estancias para estar ou conversar. A que non recordo e si había televisión.
No primeiro andar durmián as mulleres e no superior os homes.
A convivencia era apacible e iso que había personaxes de toda calaña, pero en xeral imperaba o respeto. En todo caso, os estudiante veteranos facían labor de controlar a portería e de velar por que se respetasen as normas do centro.
O feito de convivir nun mesmo espacio homes e mulleres a esas edades engadíalle un toque de emoción o día a día.
A dificultade estribaba en conseguir aislarse de todas as distraccións e atopar a forza de vontade para concentrarte en estudiar, pois como se demostraría máis tarde, adicarlle todos os dias o estudio unhas horas, era a única garantía de superar os examenes.
Porque este é o verdadeiro shock da Universidade, atoparte, de supeto, lonxe da casa as tuas anchas, nun ambente de liberdade e con todo un abanico de tentacións para un mozo de 18 anos.
Como dicía, vivir na Residencia permitiume compartir vida con xente do máis diversa como se fósemos familia. O cociñeiro desta familia era Gervasio. Un tipo sonrinte, especilista en todo tipo de caldos, potaxes, fabadas e cun plato diario de autor: "Patatas con..."
Facendo memoria vou tentar recordar o nome ou carecterísticas dos que foron meus compañeiros:
Manuel, meu compañeiro de habitación, de Tuy. Excelente persoa. Adolfo, de Verín, loco e intelixente. Janeiro, de Vigo, divertido. Manuel, de Vigo, o primeiro falanxista que coñecín e especialista en Ouija. Creo que Javi, de Pontecaldelas, capaz de beber ata Massimo Dutti. Carlos, de A Coruña, dono da Capilla de Santa Minia (Brión). Gonzalo ¿?. Dous irmáns de Coruña, bastante chulos. Joaquín, un dos veteranos. Suso, de Vigo, Scout. Había xente de todas as partes de Galicia e incluso algún de fora. Das rapazas non recordo ningún nome en especial...
Máis abaixo deixo un tema que facia de despertador na habitación que compartíamos Manuel e Eu.
Angie - Rolling Stones

Como recordo... Platoon.

2009-05-18T11:01:00.002+02:00

A película vina por primeira vez no Instituto nunha sala que previa solicitude nos cedían para ver cine en video
Recordo que cando vin a película, os meus ollos estaban pouco acostumados a ver cine de calidade, co cal, aquelas imaxes impactaronme sobremaneira, quedando grabadas no meu subconsciente.
Aquel ceo roxo do inicio que semellaba unha postal do inferno...
Cando dicía que me impactou no subconsciente e porque unha tarde de domingo, aínda non sei porque, quedei narcotizado diante desta película de tal xeito que vina 3 veces seguidas.
Ese "Adagio for Strings" avanzando polo film presaxiando a certeza dunha desgracia.
O culmen absoluto de Willian Dafoe, puños en alto, non sei se pidindo con desgarro explicacións a Deus ou tal vez suplicando sair do inferno e abrazar a Deus.
Obra Mestra.

Como recordo.... a acampada en Liméns

2009-05-18T10:40:00.004+02:00

No barrio era habitual que o San Xoán organizásemolo os rapaces. Coas propinas pagabamos a festa e un deses anos co sobrante decidimos ir de camping.
Atrevidos eramos de abondo. No coche de Jorge e Juan marchamos un día a Domaio para buscar pola costa onde facer acampada libre.
Menos mal que non atopamos nada de xeito, porque houberamos acampado en pleno monte, sen ningún tipo de servicio e a mercé de calqueira accidente.
A lóxica levounos a decantarnos por Liméns.
Fumos comprar provisóns o Alcampo. No momento da compra, todo o que estabamos collendo parecíanos moito, a realidade e que despois pasamos unha fame de medo que en momentos alentou as disputas.
Recordo que en Liméns colocamos a tenda na ladeira do monte, daquela habilitada para acampada libre.
No monte non contabamos con ningún tipo de servicio. A auga íamola buscar a unha fonte que quedaba a uns 15 min. e na que sempre había cola.
Para ducharnos gracias que tiñamos coñecidos no camping e nos deixaban acceder as instalacións.
O que sucedeu nos seguintes días vai no seguinte post.

Como recordo... a Jose Tomás.

2009-05-17T13:09:00.005+02:00

Daquela ver a José Tomás era un luxo. Nalgunha plaza pagaronse cifras astronómicas polas entradas, falabos de máis de 500 euros.
Despois da súa espctacular reparición en Barcelona viña de encadear unha serie de éxitos incontestables nas mellores prazas do pais.
Rodeado dun misticismo indescriptible adornaba as súas actuacións cun prodixioso equilibrio entre risco e arte, herocidade brutal dun maestro que se bate man a man coa morte bailando un combate de igual a igual, coas armas dun toreo profundo arrincado da alma. Porque esta é a diferencia. Os Grandes en calqueira ambito da arte son Grandes porque viven o marxen de calqueira valor terrenal e enfrentanse o seu talento como quen vive unha loita interior entre correntes opostas que afogan un torrente de expresión co cal liberarse desta leva un compoñente de angustia, perdida, inquedanza, emoción... incuantificable.
Aquela tarde tiña todos os condicionantes para ser memorable. Gran cartel: O citado Jose Tomás, Sebastián Castella e Finito de Cordoba.
Finito de Cordoba non estivo fino, quizás eclipsado pola aurea dos seus compañeiros. Noutras circunstancias Finito houbes destacado, pero ese día citarono no Olimpo e non estaba comodo.
Sebastián Castella, era un toureiro inmenso en valor e plasticidade. O seu único pero foi a prisa que tiña por acceder o peldaño superior de Jose Tomás. Pensaba que tratabase de correr, de coraxe e non así trasmitá certa sensación de atropello e borraba calqueira atisbo de profundidade e misticismo.
Jose Tomás estivo Jose Tomás. Con ese desarraigo polo humano, abandonado do terrenal, coa mirada perdida do que vive noutro mundo, plantouse na plaza decidido a vivir. Porque eu creo que entende o toreo como un estilo de vida e dalle igual esté en Sevilla, Madrid ou Pontevedra.
O seu e unha fidelidade total a súa Lenda Persoal.
Por iso contaba coa veneración popular.
Sólo, cun touro bo ou cun desvalido disposto a encontrar a súa música, o seu ritmo, disfrutando de cada nota, gustándose...
O triunfo foi clamoroso. Todos tiñamos a seguridade de asistir a un espectáculo que dificilmente volveríamos a comtemplar.

Como recordo... o concerto de Deep Purple

2009-05-17T12:38:00.003+02:00

Recordo acudir sen saber moi ben o que me ía atopar. Algo me decía estar ante unha oportunidade de ver un grupo Lenda Viva da Historia do Rock e alí fun. Teño que recoñecer que sempre movinme cun impulso similar o de Forrest Gump. Estar naqueles eventos relevantes do meu tempo.
Do espectáculo recordo que se celebrou no Coliseum da Coruña no medio dun climax máxico, cunha espiritualidade case relixiosa, pois o público era maioritariamente "fan incondicional". Por primeira vez que recorde experimentei a sensación de estar escoitando un grupo soando perfectamente "a bloque".
Imborrable a rifa que se marcaron nun momento dado entre o guitarra e o dos teclados, cada quen dando o mellor de si mesmo.
Con fervor de fan agardamos a saida dos compoñentes pola parte de atrás. Xente cercana e amable. Tiven a oportunidade de facerme unha foto con Ián Guillan, a cal gardo coma un tesouro.

Como recordo... o meu primeiro ordenador.

2009-05-16T19:21:00.003+02:00

Comprei un Pentium 150, cunha impresora Epson Stylus 500. En total pagara unhas 250.000 ptas.
Miña avoa deume unha gran axuda para compralo.
Uns meses antes fixera un curso de informática co cal tiña un certo dominio das aplicacións de Office.
Foi o meu primeiro contacto coa tecnoloxía.
Recordo como unha experiencia gratificante esta inicación pois premitiame sacarlle moito rendemento as aplicacións cun pouco de creatividade.

Como recordo... facer dinámicas de Equipo.

2009-05-15T21:53:00.004+02:00

E moi común socialmente utilizar indistintamente a palabra Grupo e a palabra Equipo.
Xeralmente de forma colectiva solemos actuar como Grupo aínda que a situación requira ser Equipo.
Un Grupo, como tal, son un número de persoas que comparten un entorno levadas alí por unha situación... un Equipo vai máis alá.
Son un grupo de persoas enfocadas hacia un resultado común. Para iso necesitan crear unha sintonía entre eles, compartir habilidades, definir normas e ir hacia un obxectivo colectivo.
Formar un equipo require unha posta en común das máximas capacidades de cada individuo, crear sinerxias, e dicir, que 1+1=3.
Recordo que para mellorar habilidades neste sentido, participei en algunhas dinámicas de resultados bastante frustrantes pero de conclusións moi validas para o día a día.
O obxectivo individual de cada un era liderar. Actuar sin planificación. Obviar o consenso afogando a a implicación...
O tempo de resposta ante un reto facíase eterno, de gran desgaste e frustración.
Desgraciadamente sigue sin profundizarse nestes temas no sistema educativo.

Como recordo... aquela excursión a Cabeza de Manzaneda.

2009-05-14T20:31:00.005+02:00

Creo que estaba en 7º de EXB cando no colexio organizouse unha excursión a neve.
O itinerario tiña unha primera parada en Ribadavia para visitar unhas bodegas da Cooperativa do Ribeiro, onde nos agasallaron con duas botellas de viño por cabeza. De alí marchamos camiño de Cabeza de Manzaneda.
A montaña recibiunos cun dia de frio humido, deses en que ir a neve convertese nun suplicio.
Chegamos co tempo xusto para baixar as maletas, cear e ubicarnos nos bungalows, beber o viño, afloxarsenos a risa e comenzar a festa de verdade. Entre o alcohol, as ormonas nesa edade e o feito pouco habitual de dormir xuntos desatouse a locura.
Os primeiro atrevidos non dubidaron en sair en pixama e recorrer pola neve o treito que nos separaba do bungalow das rapazas.
Estivemos ata ben entrada a noite con esas idas e voltas, entre risas, ata que o cansancio nos foi tumbando un a un coma pezas dun domino de cartón.
Pola mañá tocou ir a piscina, na cal facía un frio de medo e pesar da sua condición de climatizada.
No regreso visitamos Ourense para tocar As Burgas.
Isto e todo o que recordo, o demais está plasmado nalgunha foto que conservo que cando as vexo, asaltame a curiosidade de saber que sería das súas vidas, como lles irá, cantos fillos terán ... ¿serán felices?.

Como recordo... a entrevista con Cosmomedia.

2009-05-14T18:43:00.006+02:00

Envíaralles un email respondendo a unha oferta de traballo xa facía un mes. Chamaronme para unha entrevista e nese momento estaba conducindo, parei e anotei o datos da cita. Conto isto porque o que anotei non se correspondía para nada ca ubicación real da cita. Como fun previsor puden correxir e chegar a tempo.
Atenderonme con retraso. A entrevista foi cordial, o meu entender, corta. Unha toma de contacto.
Quedarame a sensación de que ocultaba máis o entrevistador co entrevistado.
Desenrolouse do seguinte xeito:
Falo da miña experiencia - Vendeme a súa empresa - Vendo o meu perfil como o adecuado para a oferta - Na última fase respondín a unha batería de preguntas concretas, o detalle, para centrar a situación...
Emplazamonos para uuha próxima entrevista na que xa se tocaran as condicións.
O proXecto parece interesante: achegar o Marketing Online a Pymes e Micropymes, pero teño a sensación que ten moitos puntos que matizar...

Como recordo... ir a Escola Unitaria.

2009-05-13T18:56:00.005+02:00

O sair da Gardería fun para a Escola Unitaria da Porteliña.
O profesor chamábase D. Guillán, pero ben podía terse chamado Peter Pan.
Era un tipo moi divertido. Espigado, de nariz afilada, cunha porte destartalada e un sorriso perenne. Co tempo saiulle un imitador: Roberto Benigni.
Tiña un Seat 850 granate. Moitos días subíanos a todos no coche e levábanos de excursión ata o Campo das Pozas. Sempre estaba argallando loucuras. Que si esconder tesouros e facernos mapas para atopalos... calqueira disparate para romper a monotonía.
Recordo as clases sempre xogando. Debuxar e facer manualidades como principal tarefa.
Entre os compañeiros estaban:
Adán (calado e fiel escudeiro do profesor para ir buscar o bocadillo), Pepe "O Rubio" (o máis traste, peleón e de lingua afilada), Rocio (unha santa), Manolito (o meu compañeiro de camiño), Bea (guapísima), Gabino (caprichoso, cando se cabreaba poñíase de morros e marchaba para a casa)...
Pasábamolo tan ben na escola como no camiño. Este, facíamolo en grupo, co cal sempre se nos ocurrían falcatruadas para vivir novas experiencias.
Meternos nos charcos, trepar a herva, coñecer novas rutas, entrar en sitios prohibidos...
Recordo que o lado da nosa Escola estaba a Vella Escola. A veces as agachadas entrabamos e revolvíamos entre as montañas de libros que estaban esparcidos polo chan. Libros vellos cun profundo cheiro a humidade que aínda creo olfatear.

Como recordo...a meu Padriño.

2009-05-13T12:44:00.004+02:00

Físicamente sempre o recordo gordo, moreno, con pouco pelo e andar pausado. Os ollos e a cara non especialmente amable escondían una personalidade o servico dos demais.
Emocionalmente era unha persoa pouco dada as caricias, un pouco cascarrabias, de voz áspera... pero con música por dentro.
Podo presumir con orgullo de haber tido o Padriño que calqueira neno puido soñar.
Da súa man recorrín as principais Feiras de Mostras de Galicia. Vilagarcia, Ferrol, Silleda... daquela, sen tantos medios, o principal escaparate dos últimos avances.
Gracias a el, tiña posibilidade de consultar calqueira tomo da súa Enciclopedia Salvat e adentrarme nun mundo de amplios coñecementos. Polo seu impetu por viaxar, puden acompañarlo por cidades e rexións máis alá do que alcanzaban a imaxinar os meus ollos...
Recordo como unha persoa amante dos placeres da vida, sedento de saber e dalgún xeito atrapado nun mundo que se lle quedaba pequeno.
Consciente dos límites non deixaba de tramar iniciativas para abrir novos camiños a comunidade, un lider espiritual desprendido no material e sempre integrador...
como habitualmete ocurre, suguro que a súa familia sufriu, coma se sufre, cando queres a unha persoa con tanto talento social, pero tamén estou seguro que a súa ausencia deixou silenciosos rios de bagoas de orgullo...
Orgullo que sinto e que sentín cando para min dicia: ¡¡¡ ese e meu Padriño!!!
Por certo, un día devolvendo un tomo da Enciclopedia a súa biblioteca, encontrei un Libro que se titulaba "El Padrino". Olleino extrañado pensando con admiración que o comprara meu Padriño para facer ben o seu papel. O que lín dentro non me cadraba. Pero foi outra contribución súa a presentarme unha das miñas películas de cabeceira.

Como recordo... aquela excursión os Montes de Louredo.

2009-05-12T23:55:00.005+02:00

Para min ver que se agochaba detrás dos Montes de Louredo (ou Mos) sempre fora unha quimera.
Un día organizamos unha camiñata ata a cima deses montes. Preparamos a comida para levar e ben cedo emprendemos a marcha.
Sabíamos onde queríamos chegar pero non exactamente por onde ir.
Subimos por Mos, o lado duns depósitos de auga.
Recordo que na subida cruzámonos cunha enorme serpe no camiño.
Camiñamos sen descanso, primeiro a sombra para despois ascender polos cortafogos a pleno sol. A nosa referencia era unha casucha que había no alto. Conquista-la cima prodúxonos unha enorme satisfacción.
Estretivemonos moito tempo buscando as referencias das nosas casas, ollando o Aeroporto, e deixandonos levar ata o mar, ben por Cesantes ou as Illas Cies.
Exploramos toda a zona. Bañamonos nos bebedeiros dos cabalos, seguimos o rastro das suas cagadas, buscamos durante un tempo outro punto máis alto...
Así pasamolo día disfrutando da conquista, por certo con música. Cargaramos cun radiocassette no cal soaban sen parar Europe e Bon Jovi. Tentamos deixar a nosa marca naS pedras, improvisar unha bandeira...
A calor era insoportable. Recordo que foi a primeira e derradeira vez que me queimei co sol a espalda.
Movidos pola sede e a calor, a media tarde iniciamos o camiño de volta.
Recordo que cando cruzamos a vía do tren entretivemonos poñendolle atrancos. Gracias que un veciño da zona nos advertiu do risco, senón non sei que poidera ter pasado.
Buscamos con ansiedade chegar o rio, a todos nos apetecía refrescarnos na auga, pero na zona do Rio Louro non coñeciamos ningún peirao.
Foi un día para recordar.

Como recordo... a Festa da Crus.

2009-05-12T23:45:00.003+02:00

A primeira estampa que descubre a memoria o recordar a celebración describiria así:
sol, época do ano con bo tempo, incluso calor. Os poulos verdes pola proximidade da primaveira. Xesta, moitas xestas.
A Festa da Crus tiña lugar no monte que nacía os pes da Igrexa de Petelos.
Na súa cima o lado dun penedo había unha Crus na honra da cal se faciá a celebración. Durante uns anos era habitual o concurso de cruces adornadas con flores. A Misa oficiabase de forma campestre, namentras os membros da comisión de festas asaban sardiñas para todo o mundo.
A xente xuntabase en grupos con antelación e preparaba a comida para subir o monte: empanadas, salpicón, bistecs, polo asado... ou facíanse brasas para o churrasco. Viño, café augardente e cun pouco de sorte queimada.
Era un día de festa e alegría para todos. Especialmente para nos, os nenos, pois podíamos pasar xuntos todo un día de xogos.
Asociado a este día recordo a morte de Ayrton Senna.

Como recordo... a Primeira Comunión de meu fillo (Preparación)

2009-05-11T21:39:00.010+02:00

Na época en que meu fillo recibía a Primeira Comunión esta xa se convertira nunha opción. Podía ou non podía facela. Moitos dos seus compañeiros renunciaban por diverso motivos.
Uns porque os seus pais consideraban que cando os rapaces tiveran a suficiente madurez decidiran. Outros por negarse a pasar por esta peaxe social. Algúns por renegar de todo xeito de relación coa Iglesia.
Eu, pola miña parte, síntíame cómodo na Iglesia. Despois de moitas dúbidas, cheguei a conclusión de que no fondo da miña natureza durmen valores asociados o Cristianismo, e tamén creo que nunha Sociedade tan desestructurada como na que vivimos, quero participar en todo aquilo que axude a unir.
Como pai supón un esforzo agradable acompañar o teu fillo neste camiño. Levalo a Catequese, a Misa os domingos... comprobar como con alegría vai participando do momento.
Recordo que nun destes actos acudimos pais e fillos a súa primeira confesión.
Primeiro fixemos unha confesión entre pai e fillo. Os seus defectos como fillo, en que me disgusta... qué dicirlle cando os seus defectos como fillo son os meus erros como pai.
Para educar a un fillo necesitas buscar en ti. esa Forza que che ilumine o camiño para non perder a senda da rectitude, templanza, equidade, compresión e... confianza plena en que "esa choiva fina" vaia calando no seu Ser.

Mira as estrelas / Mira como brilan por ti / E todo o que fas / Si, elas eran todas amarillas /
Eu vin / Escribín unha canción para ti / E todas as cousas que fas / E foi chamada "Amarillo" /
Enton despois empecei a xirar / Oh!!! que cousa puden haber feito / E foi chamada amarillo /
A tua pel / Oh si, a tua pel e osos / Convertironse en algo fermoso / E ti o sabes / Ti sabes que te amo / Ti sabes que te amo
Eu nadei, eu saltei para ti / Oh, que cousa puden facer / Porque ti eras toda amarilla
/ Dibuxei unha línea / Dibuxei unha línea para ti / Oh, que cousa puden facer / E era toda amarilla
A tua pel / Oh si, a tua pel e osos / Convirteronse en algo fermoso / E sabelo / Por ti eu sangraría ata secarme / Por ti eu sangraría ata secarme /
E certo, mira como brilan por ti / Mira como brilan por ti / Mira como brilan por...Mira como brilan por ti / Mira como brilan por ti / Mira como brillan ...
Mira as estrelas / Mira como brilan por ti / E todas as cousas que fas...
Coldplay - Yellow

Como recordo...a adicatoria da avoa.

2009-05-11T21:04:00.006+02:00

Os que naceron na primeira decada do Século XX crecerón marcados pola Guerra Incivil. Unha infancia roubada pola Guerra e os anos seguintes de fame, medo e negación de todo aquilo que non fose sobrevivir.

Nacer e crecer para traballar. Para axudar na casa a xerar sustento.

Todos estes pensamentos afloraron ante un feito especial e emotivo. Miña avoa Amable con moito esforzo lle entregou o meu fillo unha nota xunto cun regalo.

Sería un feito irrelevante se non estivesemos falando dunha persoa que aprendeu a escribir xa de anciá.

É incrible como unha persoa que supera os 80 anos pode sentir esa devoción por aprender, por acceder a un mundo de coñecementos ata agora vetado para ela.

Recordo observala en silencio, con emoción, debuxar e pintar coa ilusión dun neno en parvulario.

Pregúntome se algún día reunirémo-la coraxe de agradecerlle a todos eses vellos a súa entrega por regalarnos un pais para vivir perfectamente estructurado. Gracias a que se partiron o lombo traballando, dandoo todo e pedindo nada, afogando os seus soños en mares de suor e volcando as suas vidas en fillos, netos... e demais familia.

Como recordo... vir dos San Femíns (A volta)

2009-05-10T22:18:00.006+02:00

De regreso, fixemos a viaxe xuntos ata Vitoria. Alí, separamonos, xa que Manolo quería visitar unha amiga en Coruña.
Eu subín nun camión en Vitoria que viña para Galicia cargado de ferro. Eran barras de ferro de pouco volumen pero creo que de bastante tonelaxe.O conductor non era moi faladeiro.
A viaxe fixemola cunha calor insoportable. De vez en cando parabamos e o conductor mandaballe un Ginkas de limón. Recordo como se fose hoce, porque fixemos bastantes paradas. Chegou un momento que nas longas rectas de Castela o camioneiro conseguía durmir por momentos mentras conducía.
Aquela calor, os sol baixando dandonos na frente, os Ginkas... pasei algo de medo. Xa entrando en Galicia vivín momentos de tensión cando o chofer deixaba lanzarse o camión nas pendentes apurando para frenar a última hora.
Con alivio dixome que me tiña que deixar en Verín, que alí paraba. El mesmo me recomendou un hotel.
O día seguinte emprendín o regreso a casa. De Verín a Ourense. De Ourense a casa. Non teño moitos recordos dese momento.

Como recordo... a carpeta do Instituto

2009-05-10T22:06:00.004+02:00

A carpeta que levabas o Instituto era unha seña de identidade. Formaba parte do teu día a día converténdose no elemento ideal para plasmar nunha ferramenta íntima parte da túa personalidade.
Recordo que na etapa do Instituto utlizaba un separador.
Cada apartado tiña a súa propia personalidade. Adornado con letras de cancións, naquela época de Ramoncín, Sabina... frases celebres o estilo "James Dean", adicatorias, algunha pegatina contestataría moi radikal... debuxos varios, mensaxes codificados...
Creo que non conservo ningunha, pero sería un traballo moi interesante recuperar as carpetas de cada xeración e facer un estudio das inquietudes que recollían. Estou seguro de atopar moitas similitudes entre as distintas decadas, pero tamén datos difererenciadores moi reveladores da evolución social.

Como recordo... os San Fermíns (A estancia)

2009-05-09T10:34:00.007+02:00

Nada máis chegar fomos visitar s familiares de Manolo. Tiñan un piso bonito e limpio. Xente amable con dou fillos mellizos maiores que nos. Ofreceronnos unha habitación que aceptamos agradecidos.
Despois de Manolo poñelos o día de como estaba a familia en Galicia, decidimos tomar contacto con Pamplona.
Encamiñámonos hacia o Casco Vello e atopamos cun dos feitos máis desagradables da viaxe. Os disturbios no Pais Vasco eran tan vilentos como saían na TV. Pelotas de goma, cocteles molotov, contenedores pola rua, pedras e medo da xente. A verdade é que me impresionaron.
Durante a estancia, que realmente non sei de cantos dias foi, o incidente do primeiro día foi o único que vivimos. Polo demais entre tanta xente, da tantas razas e tribus, a convivencia era completamente amigable.
O día seguinte madrugamos para ir ver o chupinazo. Metemonos na Plaza do Concello no medio da multitude. Estabamos apretados como galiñas. Era tal a cantidade de alcohol que se bebía e tiraba que os pes pegabanseche as pedras. Chegou un momento, o subir a tempeatura, que para respirar tiñas que poñerte de puntillas e asomar a nariz por enriba de esa atmósfera de alcohol fermentado.
Alcohol, xente e festa formaban parte da identidade do San Fermín.
Había como apuntei antes xente de todas as razas e tribus imaxinables. Tenderetes e música por todas partes.
Recordo pasar horas escoitando a un grupo "De kalle" que facían versións de AC/DC, incluso lle compramos un disco. Tamén había moito grupos andinos. Un de raggee de Isla Guadalupe. Xente de Australia, Canada, Xaponeses... por certo un destes deixou unha imaxe inolvidable. Un día de mañá, perxudicado por unha noite longa, nos se lle ocurriu outra que baixar os pantalóns no medio da Plaza Iruña, xa chea de xente, e poñerse a cagar xusto diante da terraza do Café Iruña.
Nos deambulabamos día e noite deixandonos cautivar por calqueira espectaculo improvisado na rúa.
Dos encerros recordo quedar impresionado polo tamaño dos touros, e como era posible que poideran corre por aquelas rúas barnizadas por kalimotxo.
Xa digo, íamos de un lado para outro.
Recordo presenciar unha manifestación nacionalista, na que en Euskera parecían pedir por uns presos de ETA ou quiza mortos. Había unha zoa de barracas onde se facía apoloxía do terrorismo e do que trouxen cantidade de propaganda en forma de pegatinas.
De noite íamos de local en local, comendo bocadillos de Txistorra.
Recordo que nun deses locais Manolo pediu unha manzanilla. O principio non lle fixeron caso. Ante as súa insistencia o camareiro compartiu entre risas con todos o seu pedido: "el chico quiere una manzanilla". As de arredor bebedos non deixaron de rirse. Manolo ofendido pediu un Tequila que si lle serviron. O problema era que había un francés moi borracho que cada vez que o servían o tequila tiraba a bebida polo vertedeiro decindo: " el chico bebe agua". Foi difícil convencelo que non era auga.
Andivemos dando tumbos noites enteiras, as veces caiamos rendidos e dabamos unha cabezada nun parque ou nos bancos de calqueira cafetería.
Así pasaron os dias.

Como recordo... ir os San Fermíns ( A ida)

2009-05-09T09:55:00.009+02:00

Din que é bo darte un premio cando consegues un reto. O meu premio po aprobar a Selectividade foi facer unha viaxe os San Fermíns.
Xurdiu a idea de imprevisto e por iniciativa do meu amigo Manolo.
Sen apenas preparativos e coa única referencia de uns familiares del que vivían en Pamplona lanzamonos a aventura.
A sorpresa de meus pais foi maiúscula pero non me puxeron impedimento, tiñan confianza en min.
A idea era facer toda a viaxe en autostop, e así foi.
Recordo que nos reunimos en Porriño, ben cedo, de mañá. Puxemonos na Nacional a saida para Ourense.
O primeiro camión que nos parau era unha "bañeira" das que transportan area. naqueles días había un conflicto e non deixaban extraer area do Miño, entón tiñana que transportar desde Xinzo de Limia.
Para viaxar naquela época por carretera necesitabas encherte de paciencia e levar preparado unha variedade de temas para falar polo camiño.
Esta primeira etapa rematou en Xinzo de Limia, o lado dunha gasolinera. Apeamonos e de inmediato puxemonos outra vez a "facer dedo".
En Porriño fora levantar a man e parar un camión. Aquí en Xinzo costounos bastante máis. Despois de bastante tempo de espera, detivose un pequeno camión isotermo. Comentounos que ía para Vitoria, que si non nos importaba dar unhas voltas porOurense con el, despois levabanos.
Así foi, estivemos recorrendo varios pobos en busca de provisións, so recordo parar nunha panadería.
O señor era moi amable e adicabase a levar productos galegos para locales de hostelería no Pais Vasco.
Con el fixemos a maior parta do camiño. Paramos a comer en Castela. El de restaurante e nos comemos a beira da estrada un bocadillo.
Mentres comiamos saudounos un paisano do lugar coa frase "¡¡¡ no estroba el sol!!!". Un xeito de dicir que se agradecía o sol que facía. Son frases que che quedan grabadas. Do camiño recordo ler nalgún vello cartel "Abonad con Nitrato de Chile".
Cando digo que o chofer era moi amable e porque se portou estupendamente con nos. A medida que nos aproximabamos a Vitoria empezou a falar pola emisora, buscando algún camión que nos levase ata Alsasua. Así foi, localizounos un camión co que quedamos a beira da carretera.
Pentenciá o camión a empresa Transportes Alvarez Blanco, que tiña a nave en Puxeiros (Mos).
O camioneiro de uns 30 anos coñecía a todas as mozas da miña parroquia, e este foi o tema do camiño.
Levounos ata a desviación para Pamplona, xa que el seguía para Francia.
Alí, nda máis baixar, estiramos o brazo e "plash", parounos o primeiro coche que pasaba. Creo recordar que era un Dyane 6. Do que si estou seguro e de que levaba postos "Los Suaves" a todo volumen. O rapaz levounos encantado para Pamplona. Obxetivo da viaxe.

Como recordo... a Selectividade.

2009-05-08T09:34:00.005+02:00

Recordo a selectividade como un feito clave na xuventude.

COU fora un curso bastante irregular. Con bastantes folgas e disparidade de criterios entre os profesores.

O certo é que para COU apliqueime a conciencia, pois sabía que estaba en xogo o ir a Universidade e sobre todo non perder a beca. De este xeito o estudiar durante o curso, o chegar a selectividade a tensión xa non era a mesma.

Nos día previos a asignatura que máis repasei foi Historia del Arte. O profesor que tiven, Picón, tiña un método de aprendizaxe do século pasado. As súas clases eran un monólogo en torno a unha diapositiva. Falaba e falaba, misturando datos históricos coa descripción da obra, pero sen ningún tipo de emoción. Nos coa cabeza afundida sobre a libreta non dabamos a basto a escribir. El falaba e nos imaxinabamos a obra, pois non tiñamos tempo a vela.

Como dicía, nesta asignatura centrei os meus esforzos, pois era na que creía que podía millorar, pois tanto Inglés como Filosofía dabanseme mal, e as outras dominabas perfectamente.

Pero o esforzo non tivo recompesa, pois o día do examen deronme unha fotocopia a color movida. Era un Cristo Yacente, pero cunha mezcla de tonos azulados. Eu sen dudalo asociéi a obra a Picasso na súa etapa azul, e así contei a Historia.

O fracaso foi unha mezcla de mala sorte e falta de compresión da asignatura. Un desastre. En Inglés e Filosofía tamén me foi mal. En filosofía un dos autores que nos tocou foi Nietzsche , autor que o profesar se negara a explicalo.

Con todo, recordo que a nota media foi boa gracias as outras asignaturas.Do día da Selectividade, non recordo ter moitos nervios A imaxe que teño e esperando a hora do inicio e as aulas da Facultade, foi no CUVI.

Dese ano recordo como profesores a Macho (Hº Contemporanea), Rubira (Literatura e Latín), Xurxiño (Inglés) Marcelo (Filosofía), Picón (Arte)....

Como recordo... ir a clases de Bailes de Salón.

2009-05-08T09:26:00.006+02:00

As veces para coñecer ata onde chegan os teus limites, non tes máis que botarte para diente e retoupar coa realidade.

Sempre intuín que non tiña moi bo oido para a música, aínda que me costaba admitir a incapacidade que tiña para bailar, pois aparentemente era coordinado pero faltaba o aspecto clave: sentido do ritmo.

Recordo acudir as clases de Baile de Salón no baixo do que foran Talleres Lagomóvil.

A maioría dos alumnos eran mulleres e as parellas de baile rotaban semana a semana. O principio inda dín asimilado algúns pasos, pero a medida que avanzabamos eu xa non atinaba con nada que non foran os pes da miña parella. Un desastre.

Todos eles, fachendosos, bailando coa cabeza alta e a mirada perdida o frente, e eu de tropezón en tropezón sen deixar de ver para os pes para non perder o paso.

Ante tal despropósito non durei moito no curso e abandonei.